پیش بینی اختلالات رفتاری کودکان اتیسم بر اساس کیفیت تعامل مادر فرزند، ابرازگری هیجان

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اختلالات رفتاری کودکان اتیسم بر اساس کیفیت تعامل مادر فرزند، ابرازگری هیجان مادران دارای فرزند اوتیسم بود. این پژوهش به روش توصیفی-همبستگی از نوع رگرسیون بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران کودکان اتیسم تحت پوشش انجمن اتیسم در شهر اهواز در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. از میان این جامعه ۱۱۵ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس نمونه گیری شدند. به پرسشنامه های اختلالات رفتاری کودکان فرم والدین مایکل راتر (۱۹۶۷)، کیفیت تعامل مادر-فرزند پیانتا (۱۹۹۴) و ابرازگری هیجانی (EEQ) کینگ و ایمونز (۱۹۹۰) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که بین کیفیت تعامل مادر-فرزند و اختلالات رفتاری کودکان رابطه منفی و معنادار، بین ابرازگری هیجان مادران با اختلالات رفتاری کودکان رابطه منفی و معنادار و بین کیفیت تعامل مادر فرزند، ابرازگری هیجان با اختلالات رفتاری کودکان اتیسم رابطه چندگانه وجود داشت (p<۰.۰۱). بر اساس یافته های پژوهش، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی برای بهبود کیفیت تعامل مادر کودک، افزایش مهارت های ابراز هیجان می تواند به کاهش اختلالات رفتاری کودکان اتیسم بیانجامد. همچنین ارائه خدمات مشاوره ای و آموزش راهبردهای مدیریت کیفیت تعامل مادر فرزند می تواند در بهبود سلامت روانی خانواده و کاهش مشکلات رفتاری این کودکان موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

اختلالات رفتاری کودکان اتیسم ، کیفیت تعامل مادر-فرزند ، ابرازگری هیجان