تاثیر استفاده از هوش مصنوعی در روابط والد-فرزند بر احساس صمیمیت خانوادگی

این پژوهش به بررسی تاثیر استفاده از فناوری های هوش مصنوعی (AI) در روابط والد-فرزند بر احساس صمیمیت خانوادگی پرداخته است. با گسترش روزافزون ابزارهای هوش مصنوعی در زندگی روزمره از دستیارهای صوتی و ربات های آموزشی گرفته تا اپلیکیشن های هوشمند، ضرورت درک پیامدهای این فناوری ها بر پویایی های بنیادین خانواده به ویژه بر کیفیت روابط میان والدین و فرزندان، بیش از پیش احساس می شود. هدف اصلی این مطالعه تحلیل چگونگی تاثیرگذاری انواع مختلف تعامل با ابزارهای هوش مصنوعی بر سطح احساس نزدیکی، درک متقابل و پیوند عاطفی در خانواده است. روش تحقیق حاضر توصیفی-همبستگی بوده و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد سنجش صمیمیت خانوادگی و ابزارهای سنجش میزان و نوع استفاده از هوش مصنوعی جمع آوری شده است. یافته های کلیدی نشان می دهد که استفاده افراطی و جایگزین شدن تعاملات انسانی با ابزارهای هوش مصنوعی با کاهش معنادار صمیمیت خانوادگی، کاهش تعاملات چهره به چهره و تضعیف دلبستگی ایمن در کودکان همراه است. در مقابل استفاده متعادل و مکمل از این فناوری ها ممکن است تاثیر کمتری داشته باشد. این پژوهش بر لزوم دستیابی به تعادل در استفاده از فناوری و اولویت بخشی به کیفیت روابط انسانی در خانواده تاکید کرده و پیشنهاداتی کاربردی برای والدین و سیاست گذاران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، روابط والد-فرزند ، صمیمیت خانوادگی ، فناوری دیجیتال ، فرزندپروری