بررسی اعتبار و آثار حقوقی قراردادهای الکترونیکی در نظام حقوقی ایران با تاکید بر قانون تجارت الکترونیکی

گسترش مبادلات دیجیتال، قراردادهای الکترونیکی را از یک پدیده نوظهور به یکی از ارکان اصلی تجارت و خدمات در ایران تبدیل کرده است. پرسش بنیادین این است که آیا این قراردادها از حیث اعتبار، آثار حقوقی اثبات، و قابلیت استناد هم سنگ قراردادهای سنتی هستند یا خیر. قانون تجارت الکترونیکی ایران با پذیرش داده پیام، امضای الکترونیکی و اعتبار نوشته و امضا در قالب الکترونیکی، چارچوب اصلی این اعتبار را بنیان نهاده است؛ با این حال چالش هایی مانند احراز هویت، امنیت، سامانه تمامیت، داده اطمینان قضایی و رعایت حقوق مصرف کننده همچنان باقی است. این مقاله با رویکرد تحلیلی توصیفی و اتکا به قانون تجارت الکترونیکی و قانون آیین دادرسی مدنی به بررسی مبانی اعتبار، آثار حقوقی، عوامل موثر، راه های پیشگیری از اختلاف و راهکارهای کاربردی می پردازد. نتیجه آن است که اصل اعتبار قرارداد الکترونیکی در حقوق ایران پذیرفته شده، اما اعتبار اثباتی و اجرایی آن وابسته به رعایت الزامات فنی و حقوقی به ویژه امضای الکترونیکی مطمئن و تمامیت داده پیام است.

کلیدواژه ها:

قرارداد ، الکترونیکی ، داده پیام ، امضای الکترونیکی ، قانون تجارت الکترونیکی ، ادله الکترونیکی ، ایران