بررسی سیستمیک اختلالات خواب بیداری نقش تعامل محور مغز روده و بازآرایی اپی ژنتیک

در پاتوفیزیولوژی ریتمهای شبانه روزی اختلالات خواب بیداری (SWDS) صرفا به عنوان نقص های ساختاری در الگوهای خواب در نظر گرفته نمی شوند، بلکه به عنوان اختلالات سیستمیک در تنظیم هومئوستاتیک بدن شناخته می شوند. این مقاله با تمرکز بر دو ستون اصلی پاتوفیزیولوژی، به بررسی تعاملات پیچیده در محور مغز - روده خواب و نقش بازآرایی های اپی ژنتیک در ریتم های شبانه روزی می پردازد. ما استدلال می کنیم که دیس بیوز میکروبیوم روده از طریق فعال سازی مسیر متابولیک کینورونین و ایجاد التهاب عصبی، معماری خواب را به شدت مختل می کند. علاوه بر این تغییرات اپی ژنتیک به ویژه متیلاسیون DNA و استیلاسیون هیستون در ژن های ساعت PER و CRY، منجر به ایجاد یک حافظه اپی ژنتیک می شود که اختلالات خواب را از حالت گذرا به حالت مزمن و پایدار تبدیل می کند. این بررسی پارادایم درمانی را از مداخلات عصبی مرکزی صرف، به سمت رویکردهای چند سیستمی شامل کرونوتراپی تعدیل میکروبیوم و مهار کننده های اپی ژنتیک سوق می دهد.

کلیدواژه ها:

ریتم های شبانه روزی ، محور مغز-روده ، اپی ژنتیک ، معماری خواب ، متیلاسیون DNA