تمایز بالینی اختلال دوقطبی نوع دو از اختلال شخصیت مرزی در مصاحبه تشخیصی

افتراق اختلال دوقطبی نوع دو از اختلال شخصیت مرزی به دلیل همپوشانی نوسان، خلق، تحریک پذیری، تکانشگری، خودآسیبی و آشفتگی خواب دشوار است. هدف این مقاله سنتز انتقادی شواهد مرتبط و پیشنهاد چارچوبی مقدماتی برای سازمان دهی مصاحبه افتراقی بزرگسالان است. مقاله با روش مرور روایتی هدفمند تدوین شده و بر راهنمای تشخیصی، مرورهای مرتبط و مطالعات مقایسه ای و طولی تکیه دارد. در تفسیر، منابع شواهد اختصاصی دوقطبی نوع دو از یافته های مربوط به کل اختلالات دوقطبی و مطالعات تک تشخیصی تفکیک شدند. حاصل این سنتز پنج حوزه به هم پیوسته شامل سازمان زمانی تغییر خلق، وابستگی به محرک های بین فردی، نیاز به خواب، افزایش انرژی و فعالیت و وضعیت خارج از اپیزودهای مشخص است. این حوزه ها برای تبدیل روایت مراجع به پرسش های قابل پیگیری انتخاب شده اند و ترتیب آنها نشان دهنده وزن تشخیصی یا استقلال آماری نیست. شناسایی دوره متمایز تغییر خلق و انرژی یا فعالیت همراه با احراز سایر معیارهای هیپومانیا، بررسی افسردگی اساسی و نبود سابقه مانیا برای ارزیابی دوقطبی نوع دو ضروری است. در مقابل، مشکلات فراگیر هویت و روابط و واکنش پذیری بین فردی باید در کنار مجموع معیارهای شخصیت مرزی بررسی شوند. تفاوت های گروهی به ویژه در نمونه های کوچک یا مختلط به تنهایی برای تشخیص فردی کافی نیستند. بر این اساس راهنمای گام به گام مصاحبه با پنج خروجی موقت شامل احتمال بیشتر هر یک از دو اختلال، احتمال همبودی، تشخیص جایگزین و شواهد ناکافی ارائه می شود. این چارچوب مقدماتی در مطالعه مستقلی آزمون نشده و افزایش دقت تشخیص یا کاهش خطا با استفاده از آن هنوز اثبات نشده است؛ کاربرد پیشنهادی آن سامان دادن به گردآوری و تفسیر اطلاعات در کنار مصاحبه جامع و پیگیری طولی است.

کلیدواژه ها:

اختلال دوقطبی نوع دو ، اختلال شخصیت مرزی ، تشخیص افتراقی ، هیپومانیا ، بی ثباتی عاطفی ، مصاحبه بالینی