پیش بینی مسئولیت پذیری اخلاقی بر اساس هیجان های خودآگاه و هوش اخلاقی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش بین هیجان های خودآگاه و هوش اخلاقی در تبیین مسئولیت پذیری اخلاقی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان انجام شد. روش شناسی این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی همبستگی است. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان پردیس حضرت معصومه (س) بودند که در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ مشغول به تحصیل بودند. از میان آنان با توجه به جامعه مورد نظر تعداد ۱۶۰ دانشجو با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه مسئولیت پذیری اخلاقی کارول (۲۰۰۲)، پرسشنامه هیجان های خودآگاه تورنبرگ (۲۰۱۴) و پرسشنامه هوش اخلاقی لنیک و کیل (۲۰۰۵) استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل گردید. یافته ها نتایج نشان داد که بین هیجان های خودآگاه به ویژه شرم و گناه سازگارانه و مولفه های هوش اخلاقی با مسئولیت پذیری اخلاقی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که هوش اخلاقی و هیجان های خودآگاه به طور معناداری قادر به پیش بینی واریانس مسئولیت پذیری اخلاقی در دانشجویان هستند. نتیجه گیری یافته های این پژوهش بیانگر آن است که تقویت هوش اخلاقی و مدیریت هیجان های خودآگاه در فضای آموزشی دانشگاه فرهنگیان می تواند منجر به ارتقای سطح مسئولیت پذیری اخلاقی دانشجویان به عنوان معلمان آینده شود. بنابراین گنجاندن برنامه های آموزشی مبتنی بر اخلاق حرفه ای در برنامه درسی دانشگاه فرهنگیان ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

مسئولیت پذیری ، اخلاقی ، هیجان های خودآگاه ، هوش اخلاقی ، دانشجویان دانشگاه فرهنگیان