اثربخشی درمان شناختی- رفتاری اسلامی بر سوگیری شناختی و خود تنظیمی بین فردی بیماران با اختلال شخصیت نمایشی

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی- رفتاری اسلامی بر سوگیری شناختی و خودتنظیمی بین فردی بیماران با اختلال شخصیت نمایشی انجام شد. روش پژوهش تجربی به همراه گروه های آزمایش و گواه با طرح پیش آزمون- پس آزمون بود. در مطالعه حاضر جامعه آماری شامل کلیه بیماران با اختلال شخصیت نمایشی مراجعه کننده به مراکز خدمات روان شناختی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بودند که از بین آنان براساس روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و گواه جای دهی شدند. ابزارهای پژوهش را پرسشنامه تنظیم هیجان بین فردی هافمن (IERQ) و پرسشنامه سوگیری شناختی متمرکز بر خود (Self-Focus Cognitive Bias Questionnaire) تشکیل دادند. برای تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس در بستر نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ بهره برده شد. نتایج نشان داد تفاوت معنی داری در ترکیب خطی نمرات سوگیری شناختی و خودتنظیمی بین فردی در بیماران با اختلال شخصیت نمایشی و شرکت کننده در این پژوهش با توجه به گروه وجود دارد (F=۲۹.۶۰, sig=۰.۰۰۰۱ و لامبدای ویلکز=۰.۲۹۷). همچنین ضرایب مربوط به مجذور اتا نیز نشان داد که رویکرد درمانی شناختی رفتاری اسلامی در گروه آزمایش برای بهبود نمرات خودتنظیمی بین فردی و کاهش نمرات سوگیری شناختی در بیماران با اختلال شخصیت نمایشی موثر و معنادار بوده است و میزان آن به ترتیب برابر با ۵۸% و ۴۹% بوده است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری اسلامی ، سوگیری شناختی ، خودتنظیمی بین فردی ، بیماران با اختلال شخصیت نمایشی