نقش پیشبین سیستم های مغزی رفتاری در تنظیم هیجان و حساسیت اضطرابی مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم به عنوان یکی از اختلالات عصب رشدی علاوه بر ایجاد چالش های متعدد برای کودک سلامت روان والدین، به ویژه مادران را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. از جمله متغیرهای مهم مرتبط با سلامت روان این گروه، تنظیم هیجان و حساسیت اضطرابی هستند که می توانند تحت تاثیر ویژگی های زیستی و شخصیتی قرار گیرند. پژوهش حاضر با هدف بررسی قدرت پیش بینی کنندگی سیستم های مغزی رفتاری بر تنظیم هیجان و حساسیت اضطرابی در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مراجعه کننده به مراکز آموزشی و توان بخشی بود که از میان آنان نمونه ای به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سیستم های بازداری فعال سازی رفتاری، پرسشنامه تنظیم هیجان و مقیاس حساسیت اضطرابی بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که سیستم بازداری رفتاری با حساسیت اضطرابی رابطه مثبت و معنادار و سیستم فعال ساز رفتاری با تنظیم هیجان رابطه معناداری دارد. همچنین مولفه های سیستم های مغزی رفتاری توانستند سهم معناداری در پیش بینی تنظیم هیجان و حساسیت اضطرابی مادران داشته باشند. یافته ها بیانگر آن است که تفاوت های فردی در سیستم های مغزی رفتاری می تواند نقش مهمی در تبیین نحوه مدیریت هیجان ها و میزان آسیب پذیری نسبت به اضطراب در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ایفا کند. بنابراین توجه به این عوامل در طراحی مداخلات روان شناختی و برنامه های حمایتی می تواند در ارتقای سلامت روان این گروه از مادران موثر باشد.

کلیدواژه ها:

سیستم های مغزی رفتاری ، تنظیم هیجان ، حساسیت اضطرابی ، مادران ، اختلال طیف اوتیسم