مقایسه مولفه های معنایی، نحوی و آوایی گفتار افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف با افراد سالم فارسی زبان

مقدمه: اختلال شناختی خفیف مرحله ای آغازین از افت شناختی است که اغلب با تغییراتی در توانایی های زبانی همراه است. از آنجا که زبان بازتابی از وضعیت ذهنی فرد است، بررسی شاخص های زبانی می تواند در تشخیص این اختلال موثر باشد. این مطالعه با هدف مقایسه ویژگی های شناختی-زبانی-حرکتی گفتار و تحلیل گفتار پیوسته در تکالیف گفتار آزاد و گفتار توصیفی بین افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف و سالمندان سالم انجام شد. روش کار: در این پژوهش مقطعی، ۶۲ شرکت کننده شامل ۲۵ فرد مبتلا به اختلال شناختی خفیف (میانگین سنی۶۰/۷۳±۱۲/۸) و ۳۷ فرد سالم سالمند (میانگین سنی۱۴/۶۹±۳۵/۹) فارسی زبان ارزیابی شدند. وضعیت با از آزمون آدن بروک (ACE-R)، عملکردهای زبانی و حرکتی گفتار، به ترتیب از آزمون تشخیصی زبان پریشی نسخه دوم (P-WAB-۲)، آزمون کنش پریشی دهانی_کلامی سنجیده شد. تحلیل گفتار پیوسته در هر دو تکلیف با استفاده از پلتفرم گفته نگار انجام و شاخص های معنایی و نحوی استخراج گردید. یافته ها: افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف در عملکردهای شناختی و زبانی، به ویژه در گفتار آزاد، عملکرد ضعیف تری نسبت به سالمندان داشتند (۰۰۱/۰>P). در سطح آوایی تفاوتی بین دو گروه مشاهده نشد که نشان دهنده حفظ عملکرد حرکتی گفتار است. در تحلیل گفتار پیوسته، اگرچه تفاوت های آماری معنادار نبود، رتبه های میانگین نشان دهنده عملکرد پایین تر گروه مبتلا در گفتار آزاد بود؛ در گفتار توصیفی تفاوت معناداری دیده نشد. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد شاخص های معنایی_نحوی گفتار آزاد می توانند به عنوان نشان گرهای حساس برای تمایز افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف از سالمندان عمل کنند و بر ضرورت گنجاندن تحلیل گفتار پیوسته در غربال گری های زودهنگام تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

Mild cognitive impairment ، Connected speech analysis ، Semantics ، Syntax ، Phonology ، اختلال شناختی خفیف ، تحلیل گفتار پیوسته ، معنا ، نحو ، آوا