بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر تعامل والد - کودک بر احساس تنهایی، پرخاشگری و خوداثرمندی در کودکان طلاق

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر تعامل والد کودک بر احساس تنهایی، پرخاشگری و خوداثرمندی در کودکان طلاق انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کودکان طلاق دارای پرونده در مراکز بهزیستی شهرستان بابل در سال ۱۴۰۵ بود که بر اساس آمار اخذشده، تعداد آنان ۷۴۳ نفر گزارش شد. از میان جامعه آماری، با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس ملاک های ورود و خروج، ۳۰ نفر از کودکان واجد شرایط انتخاب شدند. پس از اجرای پیش آزمون، شرکت کنندگان به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش تحت جلسات درمان مبتنی بر تعامل والد کودک قرار گرفت و گروه کنترل در فهرست انتظار باقی ماند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خوداثرمندی موریس (۲۰۰۲)، احساس تنهایی آشر و همکاران (۱۹۸۴) و پرخاشگری نلسون و همکاران(۲۰۰۰) بود. روایی صوری ابزارها توسط خبرگان تایید شد و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ در سطح مطلوب گزارش گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس چندمتغیره با استفاده از بسته نرم افزاری ۲۶ SPSS مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر تعامل والد کودک تاثیر معناداری بر کاهش احساس تنهایی، کاهش پرخاشگری و افزایش خوداثرمندی کودکان طلاق دارد (۰۵/۰ >p). یافته های این پژوهش بیانگر آن است که درمان مبتنی بر تعامل والد کودک با تقویت تعاملات مثبت والد و کودک، افزایش حمایت عاطفی، بهبود کیفیت ارتباط، اصلاح الگوهای تعاملی ناکارآمد و ایجاد تجربه های مثبت ارتباطی می تواند به عنوان رویکردی موثر در بهبود سازگاری هیجانی و رفتاری کودکان طلاق مورداستفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر تعامل والد –کودک ، احساس تنهایی ، پرخاشگری ، خوداثرمندی ، کودکان طلاق