اولویت بندی ریسکهای غیرمالی وزارت بهداشت با استفاده از تکنیک AHP

زمینه و هدف مدیریت ریسک غیرمالی یکی از مولفه های حیاتی در نظام سلامت است و نقش مهمی در ارتقای کیفیت خدمات، ایمنی بیماران و پایداری سازمانی دارد. هدف پژوهش حاضر شناسایی و اولویت بندی ریسک های غیر مالی وزارت بهداشت با استفاده از تکنیک AHP بود. روش ها: این مطالعه کاربردی و توصیفی بود و جامعه آماری شامل مدیران و کارشناسان حوزه ریسک و کیفیت دانشگاه علوم پزشکی در سطح تهران در سال ۱۴۰۴ بود. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته جمع آوری شد و ابعاد ریسک غیرمالی شامل منابع، انسانی، فناوری اطلاعات سلامت، خدمات بالینی، سلامت اداری، شهرت، دانش سازمانی، اخلاق حرفه ای، حقوقی و روانی اجتماعی بررسی شدند. تحلیل داده ها با استفاده از تکنیک AHP و مقایسه های زوجی انجام شد تا وزن و رتبه هر بعد مشخص گردد. یافته ها: نتایج نشان داد که خدمات بالینی با وزن ۰.۲۳ مهم ترین ریسک غیرمالی است، پس از آن منابع انسانی (۰.۱۹) و فناوری اطلاعات سلامت (۰.۱۵) در رتبه های بعدی قرار گرفتند. سایر ابعاد شامل شهرت، سلامت اداری، دانش سازمانی، اخلاق حرفه ای، حقوقی و روانی اجتماعی وزن کمتری داشتند اما به عنوان ریسک های مکمل و قابل پایش مطرح شدند. نتیجه گیری: اولویت بندی ریسک های غیرمالی با تکنیک AHP امکان تصمیم گیری علمی و هدفمند برای مدیران وزارت بهداشت را فراهم می کند. تمرکز بر خدمات بالینی، منابع انسانی و فناوری اطلاعات سلامت می تواند اثرگذاری اقدامات مدیریتی را افزایش دهد، در حالی که ریسک های دیگر باید به صورت پایش مستمر مدیریت شوند.

کلیدواژه ها:

ریسک غیرمالی ، مدیریت ریسک ، وزارت بهداشت ، خدمات بالینی ، منابع انسانی ، فناوری اطلاعات ، AHP