نقش تعدیل گر کیفیت حسابرسی بر رابطه بین ساختار مالکیت و مدیریت سود واقعی

مدیریت سود واقعی به عنوان یکی از مهمترین چالش های گزارشگری مالی می تواند منجر به کاهش کیفیت اطلاعات مالی و تصمیم گیری نادرست استفاده کنندگان صورت های مالی شود. از این رو شناسایی عوامل موثر بر محدودسازی این رفتار فرصت طلبانه از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف اصلی این پژوهش بررسی رابطه بین ساختار مالکیت و مدیریت سود واقعی با تاکید بر نقش تعدیل گر کیفیت حسابرسی در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. ساختار مالکیت از ابعاد مختلف شامل مالکیت مدیریتی، مالکیت خانوادگی و مالکیت نهادی مورد بررسی قرار گرفته است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده و نمونه ای متشکل از ۱۴۹ شرکت طی دوره زمانی ۸ ساله از سال ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۳ به روش حذف سیستماتیک انتخاب شده است. داده های مورد نیاز از صورت های مالی حسابرسی شده و پایگاه های اطلاعاتی معتبر استخراج گردید. برای آزمون فرضیه ها از مدل های رگرسیون داده های تابلویی و آزمون والد استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که مالکیت مدیریتی و مالکیت نهادی تاثیر منفی و معناداری بر مدیریت سود واقعی دارند در حالی که مالکیت خانوادگی تاثیر معناداری بر مدیریت سود واقعی ندارد. همچنین یافته ها حاکی از آن است که کیفیت حسابرسی نقش تعدیل گر معناداری در رابطه بین مالکیت مدیریتی و مالکیت نهادی با مدیریت سود واقعی ایفا می کند و این نقش به صورت کاهنده و معکوس است؛ اما نقش تعدیل گر کیفیت حسابرسی در رابطه بین مالکیت خانوادگی و مدیریت سود واقعی معنادار نمی باشد. نتایج این پژوهش می تواند برای سیاست گذاران، نهادهای ناظر، سرمایه گذاران و مدیران شرکت ها در جهت بهبود سازوکارهای حاکمیت شرکتی و ارتقای کیفیت گزارشگری مالی مفید باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت سود واقعی ، کیفیت حسابرسی ، مالکیت مدیریتی ، مالکیت خانوادگی ، مالکیت نهادی