تاثیر رهبری توانمندساز بر توانمندسازی شغلی کارکنان دانشی

بررسی رهبری توانمندساز می تواند پشتیبانی منابع بیشتری را برای سازمان ها فراهم کند و با ویژگی های کارکنان دانشی فعلی، مانند تقاضای بالا برای استقلال و پیگیری تنوع ارزش بهتر مطابقت داشته باشد. با این حال ادبیات موجود مکانیسم های انتقال شناختی خاص که رهبری توانمندساز را به توانمندسازی شغلی کارکنان دانشی مرتبط می کند به طور کامل روشن نکرده است و همچنین شرایط مرزی این رابطه را تحت ویژگی های فردی خاص به اندازه کافی بررسی نکرده است. این مطالعه با هدف تاثیر رهبری توانمندساز بر توانمندسازی شغلی کارکنان دانشی با ساخت یک مدل میانجیگری تعدیل شده انجام شده است. این مطالعه خودکارآمدی وسعت نقش را به عنوان یک متغیر میانجی و جهت گیری هدف یادگیری را به عنوان یک متغیر تعدیل کننده معرفی می کند و داده های پرسشنامه را برای بررسی مکانیسم های اساسی در بین ۳۳۸ کارمند دانشی جمع آوری می کند. رهبری توانمندساز تاثیر مثبتی بر توانمندسازی شغلی کارکنان دانشی دارد. خودکارآمدی وسعت نقش واسطه رابطه بین رهبری توانمندساز و توانمندسازی شغلی است. جهت گیری هدف یادگیری، تاثیر رهبری توانمندساز بر خودکارآمدی وسعت نقش را به طور مثبت تعدیل کرد. ایجاد یک مدل رهبری توانمندساز با توانمندسازی و امنیت روانی در هسته آن می تواند توانمندسازی شغلی کارکنان را تحریک کند. خودکارآمدی وسعت نقش را می توان با وظایف چالش برانگیز و آموزش سیستماتیک بهبود بخشید. اجرای مدیریت متمایز مبتنی بر جهت گیری هدف یادگیری اثر توانمندسازی را تقویت می کند. این اقدامات مسیرهای عملی را برای سازمان ها فراهم می کنند تا تغییرات انطباقی را ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

رهبری توانمندساز ، توانمندسازی شغل ، خودکارآمدی وسعت نقش ، جهت گیری هدف یادگیری ، نظریه شناختی اجتماعی