تاثیر گزارشگری مالی و متغیرهای بودجه ای بر الگوی تعاملات اجرایی و نظارتی شهردار و شورای شهر

در ساختار مدیریت شهری روابط میان شهردار به عنوان مجری و شورای شهر به عنوان نهاد سیاستگذار و ناظر، همواره متاثر از متغیرهای مالی و گزارشهای حسابداری است. این پژوهش با هدف واکاوی تعاملات این دو رکن مدیریت شهری از دریچه متغیرهای مالی (مانند درآمدهای پایدار، انحرافات بودجه ای و هزینه های جاری عمرانی) تدوین شده است. پرسش اصلی این است که چگونه اطلاعات حسابداری و شاخص های عملکرد مالی به عنوان محرک های تعاملی یا تقابلی در تصمیم گیری های کلان شهری عمل می کنند. با استفاده از رویکرد تحلیلی- توصیفی و بررسی الگوهای رفتاری در تعاملات، یافته ها نشان می دهد که ابهام در گزارشگری مالی و تفسیرپذیری متغیرهای بودجه ای نقش کلیدی در کاهش اعتماد متقابل و افزایش اصطکاک های سیاسی ایفا می کنند. در مقابل، استقرار سیستم های حسابداری شفاف و گزارشگری دقیق مالی می تواند فضای تقابل را به سمت همکاری استراتژیک تغییر دهد. این مطالعه نتیجه می گیرد که بهبود سلامت اطلاعات مالی نه تنها یک تکلیف اداری بلکه پیش شرطی اساسی برای بهینه سازی الگوی حکمرانی و تقویت کارآمدی تعاملات شهردار و شورای شهر است. ارتباط میان شهردار به عنوان مجری و شورای شهر به عنوان ناظر و سیاستگذار هسته اصلی حکمرانی محلی است که در بستر متغیرهای مالی و حسابداری تعریف می شود. هدف پژوهش حاضر، تحلیل چگونگی تاثیرگذاری این تعاملات بر کیفیت گزارشگری مالی و مدیریت منابع شهرداری است. در این تحقیق با تمرکز بر متغیرهایی نظیر شفافیت مالی، نحوه تخصیص بودجه و کیفیت نظارت های حسابداری، الگوی فعلی روابط شهردار و شورا واکاوی شده است. یافته ها نشان می دهد که وجود شکاف اطلاعاتی میان شهرداری به عنوان تولیدکننده داده های حسابداری و شورا به عنوان مصرف کننده و ناظر یکی از متغیرهای کلیدی در ناکارآمدی مدیریت مالی شهری است. این پژوهش استدلال می کند که بهبود نظام حسابداری تعهدی و استقرار سیستم های اطلاعاتی یکپارچه ضمن کاهش تضاد منافع، بستری برای نظارت موثرتر شورا و بهبود تصمیم گیری های مالی شهردار فراهم می آورد؛ در نهایت راهکارهایی برای همسوسازی متغیرهای عملکردی شهرداری با سیاست های کلان شورا ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

شهرداری ، شورای شهر ، متغیرهای بودجه ای ، گزارشگری مالی ، متغیرهای حسابداری