مقایسه خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش پیشرفت در دانش آموزان طرح تلفیقی و غیرتلفیقی پایه نهم شهرستان تربت حیدریه

پژوهش حاضر با هدف مقایسه خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش پیشرفت در دانش آموزان طرح تلفیقی (مدارس عادی) و غیرتلفیقی (مدارس استثنایی) پایه نهم شهرستان تربت حیدریه انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-علی مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه نهم دارای نیازهای ویژه (کم توان ذهنی خفیف، اختلال یادگیری و کم شنوایی) در مدارس عادی و استثنایی شهرستان تربت حیدریه در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه گیری هدفمند انجام گرفت و بر اساس جدول مورگان، ۳۶ نفر برای گروه تلفیقی و ۳۶ نفر برای گروه غیرتلفیقی (در مجموع ۷۲ نفر، شامل ۳۶ دختر و ۳۶ پسر) انتخاب شدند تا گروه ها همتا شوند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان-جینکز (۱۹۹۹) و پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) بود که پایایی آن ها در مطالعات ایرانی با آلفای کرونباخ بالای ۰.۸۵ تایید شده است. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون تی مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد تفاوت معناداری بین دو گروه در خودکارآمدی تحصیلی (۰.۰۱p<) و انگیزش پیشرفت (۰.۰۵p<) وجود دارد. دانش آموزان طرح تلفیقی میانگین بالاتری در خودکارآمدی تحصیلی (۶۸.۴M=) و انگیزش پیشرفت (۷۴.۲M=) نسبت به گروه غیرتلفیقی (۵۹.۷ M= و ۶۵.۸M=) کسب کردند. این یافته ها حاکی از آن است که محیط آموزشی تلفیقی می تواند با فراهم آوردن فرصت های تعاملی بیشتر با همسالان عادی، الگوهای موفق تحصیلی و بازخورد مثبت، خودکارآمدی و انگیزش پیشرفت دانش آموزان دارای نیازهای ویژه را تقویت کند. نتایج بر لزوم گسترش آموزش تلفیقی همراه با حمایت های آموزشی و روان شناختی کافی (آموزش معلمان، خدمات مشاوره ای و برنامه های توانمندسازی) تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، انگیزش پیشرفت ، آموزش تلفیقی ، آموزش غیرتلفیقی ، دانش آموزان دارای نیازهای ویژه