بررسی و مقایسه خودپنداره، سازگاری اجتماعی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کم شنوای طرح تلفیقی و غیرتلفیقی دوره متوسطه دوم شهرستان تربت حیدریه

پژوهش حاضر با هدف مقایسه خودپنداره، سازگاری اجتماعی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کم شنوای طرح تلفیقی (مدارس عادی) و غیرتلفیقی (مدارس استثنایی) دوره متوسطه دوم شهرستان تربت حیدریه انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-علی مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان کم شنوای متوسطه دوم شهر تربت حیدریه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. نمونه گیری هدفمند انجام گرفت و بر اساس جدول مورگان، ۳۶ نفر برای هر گروه (تلفیقی و غیرتلفیقی) انتخاب شد؛ در نهایت ۷۲ نفر (۳۶ نفر تلفیقی و ۳۶ نفر غیرتلفیقی، شامل ۱۸ دختر و ۱۸ پسر در هر گروه) مورد مطالعه قرار گرفتند تا گروه ها همتا شوند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودپنداره کودکان پیرز-هریس (۱۹۶۴)، پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ (۱۹۹۳) و معدل تحصیلی ترم اول سال تحصیلی بود. پایایی ابزارها در مطالعات ایرانی تایید شده است (آلفای کرونباخ پیرز-هریس ۰.۸۸-۰.۹۴ و سینها-سینگ ۰.۹۳-۰.۹۶). داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون تی مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد تفاوت معناداری بین دو گروه در خودپنداره (۰.۰۵p<)، سازگاری اجتماعی (۰.۰۵p<) و پیشرفت تحصیلی (۰.۰۱p<) وجود دارد. دانش آموزان طرح تلفیقی در سازگاری اجتماعی و پیشرفت تحصیلی میانگین بالاتری داشتند، اما در خودپنداره دانش آموزان غیرتلفیقی (مدارس استثنایی) نمرات بهتری کسب کردند. این یافته ها با برخی مطالعات داخلی همخوانی دارد و بیانگر آن است که آموزش تلفیقی می تواند سازگاری اجتماعی و عملکرد تحصیلی را بهبود بخشد، اما ممکن است به دلیل مشکلات ارتباطی و احساس انزوا، خودپنداره را تضعیف کند. نتایج بر لزوم طراحی برنامه های حمایتی روان شناختی و آموزشی هدفمند در مدارس تلفیقی برای تقویت خودپنداره، بهبود مهارت های ارتباطی و کاهش انزوای اجتماعی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودپنداره ، سازگاری اجتماعی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان کم شنوا ، آموزش تلفیقی ، آموزش غیرتلفیقی ، تربت حیدریه