مقایسه خودتنظیمی یادگیری، پیشرفت تحصیلی و انگیزش درونی در دانش آموزان طرح سمپاد و عادی پایه دهم شهرستان تربت حیدریه

پژوهش حاضر با هدف مقایسه خودتنظیمی یادگیری، پیشرفت تحصیلی و انگیزش درونی در دانش آموزان طرح سمپاد (نخبه) و عادی پایه دهم شهرستان تربت حیدریه انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-علی مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه دهم مدارس سمپاد و عادی شهرستان تربت حیدریه در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه گیری هدفمند انجام گرفت و بر اساس جدول مورگان، ۴۰ نفر از دانش آموزان سمپاد و ۴۰ نفر از دانش آموزان عادی (در مجموع ۸۰ نفر، شامل ۴۰ دختر و ۴۰ پسر) انتخاب شدند تا دو گروه از نظر جنسیت و پایه تحصیلی همتا شوند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودتنظیمی یادگیری زیمرمن و مارتینز-پونز (۱۹۸۶)، معدل کل سالانه (پیشرفت تحصیلی) و پرسشنامه انگیزش درونی رایان و دسی (۱۹۸۵) بود که پایایی آن ها در مطالعات ایرانی با آلفای کرونباخ بالای ۰.۸۷ تایید شده است. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون تی مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد تفاوت معناداری بین دو گروه در خودتنظیمی یادگیری (۰.۰۰۱p<)، پیشرفت تحصیلی (۰.۰۰۱p<) و انگیزش درونی (۰.۰۱p<) وجود دارد. دانش آموزان طرح سمپاد میانگین بالاتری در خودتنظیمی یادگیری (۷۲.۶M=)، پیشرفت تحصیلی (معدل ۱۹.۳M=) و انگیزش درونی (۷۸.۴M=) نسبت به گروه عادی (۶۱.۸M=، معدل ۱۶.۷M= و ۶۵.۹M=) کسب کردند. این یافته ها حاکی از آن است که محیط آموزشی سمپاد با فراهم آوردن برنامه های غنی شده، رقابت بالا، حمایت های تخصصی و همسالان هم سطح، می تواند خودتنظیمی یادگیری، انگیزش درونی و عملکرد تحصیلی را به طور قابل توجهی تقویت کند. نتایج بر لزوم توجه بیشتر به تقویت خودتنظیمی و انگیزش درونی در مدارس عادی از طریق برنامه های غنی سازی و آموزش معلمان تاکید دارد و پیشنهاد می کند کیفیت برنامه های سمپاد نیز با تمرکز بر انگیزش درونی و خودتنظیمی حفظ و گسترش یابد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش درونی ، طرح سمپاد ، دانش آموزان عادی