بررسی تطبیقی حق حضانت در فقه و حقوق ایران

نهاد مقدس خانواده مرکز ثقل و ضرورت تداوم جامعه ایرانی است، نهاد مزبور بر تمامی جهات زندگی هر ایرانی حاکم بوده، از نظام های فرهنگی، اقتصادی و سیاسی وی حمایت می کند، فعالیت اجتماعی فرد ایرانی در راستای خانواده انجام می پذیرد و اعضای درجه یک نسبی یا سببی خانواده با هم محرم هستند و قواعد و مقررات ویژه ای بر روابط آنها حاکم است، در مقابل کسانی که به نحوی رابطه نسبیت یا سببیت با اعضای خانواده ندارند، نامحرم تلقی می شوند و از ویژگی های مزبور محروم هستند. بر همین اساس این مقاله درصدد است تا به بررسی حق حضانت در فقه و حقوق ایران به صورت تطبیقی بپردازد. بررسی این پژوهش بیانگر این است که در دین مبین اسلام با درک اهمیت خانواده به عنوان سنگ بنای جامعه توجه شایسته و ویژه ای را به حفظ و بهروزی آن، مبذول داشته و با دقت در جزئی ترین شئون آن در قانون گذاری های خود، مقرراتی را به منظور پایداری و سعادت آن در نظر گرفته است. خانواده کانون گرمی است برای پرورش اطفالی که قرار است در آینده اعضاء مفید و سالم اجتماع را تشکیل بدهند، به همین دلیل دین اسلام بیشترین تلاش را به خرج داده است تا از فروپاشی این نهاد مقدس جلوگیری نماید، تا آنجا که طلاق و جدایی همسران را مبغوض ترین حلال برشمرده است. اگر این کانون مقدس متزلزل گردد، آسیب های آن تنها دامن زوجین را نمی گیرد، بلکه اصلی ترین قربانی آن اطفالی است که آشیانه ی گرم خود را از دست داده در معرض انواع آفت های اجتماعی قرار می گیرند. طبیعی است که هیچ نهاد یا سازمانی نمی تواند نقش این نهاد مقدس را برای این اطفال ایفا نماید، اما اگر این نهاد به هر دلیلی فروپاشید، لازم است تدابیری در نظر گرفته شود که تا حد امکان از آسیب های احتمالی آن نسبت به اطفال و جامعه کاسته شود.

کلیدواژه ها:

خانواده ، حضانت ، فقه ، حقوق