شناسایی موانع سیاستی و ساختاری اجرای راهبردهای موثر بر پیشگیری از فقر نظام یافته در ایران

فقر نظام یافته یکی از پایدارترین و پیچیده ترین اشکال فقر در جوامع معاصر است که نه تنها ناشی از کمبود درآمد، بلکه حاصل تعامل بلندمدت میان ساختارهای اقتصادی نابرابر، سیاست گذاری اجتماعی ناکارآمد و ضعف حکمرانی نهادی است (Sen, ۱۹۹۹؛ Acemoglu & Robinson, ۲۰۱۲). هدف پژوهش حاضر شناسایی و تحلیل موانع سیاستی و ساختاری اجرای راهبردهای پیشگیری از فقر نظام یافته در ایران است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات پژوهشی پنج سال اخیر، تحلیل اسناد سیاستی و گزارش های رسمی داخلی و بین المللی است. یافته ها نشان می دهد کوتاه مدت نگری در سیاست گذاری، ناهماهنگی نهادی، تمرکزگرایی تصمیم گیری، نابرابری های ساختاری اقتصادی، ناکارآمدی نظام رفاه اجتماعی و کاهش سرمایه اجتماعی از مهم ترین موانع تحقق سیاست های پیشگیرانه ضد فقر هستند (علوی تبار، ۱۴۰۲؛ مرکز پژوهش های مجلس، ۱۴۰۱)

کلیدواژه ها:

فقر نظام یافته ، سیاست گذاری اجتماعی ، حکمرانی ، نابرابری ساختاری