تحلیل انگاره پرهیز از شام خوردن با بهره از روایات طبی

یکی از انگاره های رایج در میان عموم مردم، پرهیز از شام خوردن است. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیل و با بهره از منابع کتابخانه ای به دنبال تحلیل این انگاره با بهره از مجموعه میراث گران سنگ حدیثی است. برای دست یافتن به این هدف در گام نخست، کوشش شده تا منشا پیدایش این انگاره یافته شده و علت باور به آن تبیین گردد. در گام بعد، مجموعه روایات طبی با موضوع شام خوردن به دقت بررسی شده است. بر اساس شمار فراوانی از روایات، ترک شام خوردن موجب ایجاد بیماری ها و آسیب های بنیادین در بدن آدمی می گردد و از این رو معصومان (ع) به بهره از ولو مقداری کمی از نان در وعده شام، تاکید نموده اند. بنا بر گزارش های رسیده از سیره امامان (ع) نیز ایشان به خوردن شام پس از عشاء، مبادرت می نمودند. از طرفی، به موجب قاعده لاضرر، ضرر رساندن آدمی بر خویشتن یا دیگران، علمی حرام است. از آنجا که شام نخوردن سبب بروز آسیب هایی چون اختلال در خواب، بداخلاقی، اختلال ژنتیکی و پیری زودرس می گردد، می توان ناروا بودن آن را با بهره از قاعده لا ضرر به اثبات رساند.

کلیدواژه ها:

شام خوردن ، سنت معصومان (ع) ، احادیث طبی ، قاعده لا ضرر