رابطه بین ادراک ارضای نیازهای بنیادین روانشناسی با رضایت از زندگی زنان ۲۰ تا ۴۰ سال شهر همدان

هدف از این پژوهش رابطه بین ادراک ارضای نیازهای بنیادین روانشناسی با رضایت از زندگی زنان ۲۰ تا ۴۰ سال شهر همدان در سال ۱۴۰۵ می باشد. طرح این پژوهش، از نوع توصیفی و همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان ۲۰ تا ۴۰ سال شهر بود. با توجه به حجم جامعه آماری تعداد ۲۰۰ نفر از زنان ۲۰ تا ۴۰ سال به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب گردیدند. به منظور اندازه گیری متغیر نیازهای بنیادین روانشناسی از مقیاس ارضای نیازهای بنیادین روانشناختی (NBGS-S) ۲۱ گویه ای گاردیا، دسی و رایان (۲۰۰۰)، و برای مقیاس رضایت از زندگی از مقیاس ۴۸ گویه ای رضایت از زندگی داینر و همکاران (۱۹۸۵) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها نیز از شاخص های آمار توصیفی و آمار استنباطی به شیوه همبستگی پیرسون استفاده شد. آزمون آماری این پژوهش نیز رگرسیون چندمتغیری بود. یافته ها نشان داد ادراک ارضای نیازهای بنیادین روانشناسی می تواند رضایت از زندگی زنان ۲۰ تا ۴۰ ساله شهر همدان را پیش بینی کند. (P<۰/۰۰۰).

کلیدواژه ها:

ادراک ارضای نیازهای بنیادین روانشناسی ، رضایت از زندگی ، زنان ۲۰ تا ۴۰ سال