تاثیر درمان شناختی رفتاری گروهی بر احساس شادمانی، احساس خودارزشمندی و مطلوبیت اجتماعی دختران ۱۸ تا ۲۸ سال

هدف از انجام این پژوهش تاثیر درمان شناختی رفتاری بر احساس شادمانی، احساس خودارزشمندی و مطلوبیت اجتماعی دختران ۱۸ تا ۲۸ سال بود. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی و طرح آزمایشی پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. در این پژوهش جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دختر ۱۸ تا ۲۸ سال دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان در سال ۱۴۰۵ بود. نمونه مورد مطالعه در این پژوهش ۴۰ نفر از دانشجویان دختر دانشگاه آزاد همدان بود که به صورت تصادفی ۲۰ نفر در گروه آزمایش و ۲۰ در گروه کنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه ۳۲ گویه آکسفورد، پرسشنامه مطلوبیت اجتماعی کراون و مارلو (۱۹۶۴)، پرسشنامه عزت نفس کوپر اسمیت (۱۹۶۷) جهت احساس خودارزشمندی بود. برای آموزش رویکرد شناختی رفتاری نیز مداخلات طی ۸ جلسه برای دانشجویان اجرا شد. در پایان دوره آموزش، از هر دو گروه آزمایش و کنترل پس آزمون به عمل آمد. یافته ها با استفاده از تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS۲۴ و با آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری حاکی از آن بود که مداخلات شناختی رفتاری بر احساس شادمانی، مطلوبیت اجتماعی و احساس خودارزشمندی دانشجویان گروه آزمایش تاثیر معنادار داشت (۰۵/۰p<).

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، شادمانی ، خودارزشمندی ، مطلوبیت اجتماعی