واکابی نشانه شناختی میناکاری صابئین مندایی: تبیین پیوند میان زیباشناسی هنری و جهان بینی آیینی

پژوهش حاضر با هدف بررسی پیوند میان هنر میناکاری صابئین مندایی و جهان بینی آیینی این جامعه، به تحلیل نشانه شناختی نقوش و ویژگی های زیبایی شناختی این هنر می پردازد. صابئین مندایی به عنوان یکی از اقلیت های مذهبی کهن ایران، دارای نظام اعتقادی و فرهنگی ویژه ای هستند که بازتاب آن را می توان در تولیدات هنری و صنایع دستی آنان مشاهده کرد. در این میان، میناکاری صبی به سبب ویژگی های فنی، استفاده از فلزات گران بها و بهره گیری از نقوش خاص، جایگاهی متمایز دارد و می تواند به مثابه متنی بصری برای شناخت باورها و هویت فرهنگی این قوم مورد مطالعه قرار گیرد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی است. یافته ها نشان می دهد که نقوش و ساختار بصری این هنر صرفا کارکرد تزئینی ندارند، بلکه حامل معانی نمادین و آیینی اند و به گونه ای با مفاهیم قدسی، هویت مذهبی و سنت های فرهنگی مندائیان پیوند دارند. همچنین، تحلیل زیبایی شناختی آثار نشان می دهد که هماهنگی میان فرم، ماده و معنا در میناکاری صبی، بیانگر نگرش خاص این جامعه به تقدس، زیبایی و کارکرد هنر است. در نتیجه، میناکاری صابئین مندایی را باید نه تنها به عنوان یک هنر دستی، بلکه به مثابه یکی از مهم ترین جلوه های بازنمایی جهان بینی، حافظه تاریخی و هویت جمعی این اقلیت مذهبی دانست.

کلیدواژه ها:

صابئین مندایی ، مینا کاری صبی ، نشانه شناسی ، هنر آیینی ، هویت فرهنگی