بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودتنظیمی هیجان در نوجوانان پرخاشگر

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودتنظیمی هیجان در نوجوانان پرخاشگر شهر بندرعباس انجام شد. روش: این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل نوجوانان پسر پرخاشگر ۱۴ تا ۱۸ ساله دبیرستان های ناحیه یک بندرعباس در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله ۸ جلسه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲) و تنظیم هیجان گروس و جان (۲۰۰۳) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین نمرات خودتنظیمی هیجان دو گروه تفاوت معنی داری وجود دارد. به طور مشخص، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد منجر به افزایش معنادار خودتنظیمی هیجان و نمرات ابعاد آن ارزیابی مجدد شناختی و کاهش معنادار نمرات فرونشانی بیان در گروه آزمایش شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند به عنوان یک مداخله موثر در بهبود خودتنظیمی هیجان نوجوانان پرخاشگر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، خودتنظیمی هیجان ، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد