بررسی آموزش مهارت های زندگی در بهبود سبک زندگی و تقویت خودآگاهی در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر بهبود سبک زندگی و تقویت خودآگاهی در دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه شهر شیراز انجام شد. این مطالعه از نوع کاربردی و با روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر مقطع اول متوسطه شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه خودآگاهی کوپر (۱۹۹۷) و پرسشنامه سبک زندگی (LSQ) بودند که روایی و پایایی آن ها در پژوهش های داخلی و خارجی تایید شده است. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه، آموزش مهارت های زندگی را بر اساس بسته استاندارد سازمان جهانی بهداشت دریافت کردند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت ننمود. برای تحلیل داده ها، از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک متغیری (MANCOVA و ANCOVA) با کنترل پیش آزمون استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت های زندگی بر ترکیب خطی متغیرهای وابسته اثر معناداری دارد. همچنین نتایج تحلیل های تک متغیری حاکی از آن بود که آموزش مهارت های زندگی موجب افزایش معنادار خودآگاهی و بهبود سبک زندگی در دانش آموزان شده است. این یافته ها بیانگر آن است که آموزش مهارت های زندگی می تواند مهارت های شناختی، هیجانی و اجتماعی نوجوانان را تقویت کرده و آنان را برای مدیریت چالش های تحصیلی، فردی و اجتماعی توانمند سازد. در مجموع، نتایج پژوهش حاضر اهمیت ادغام برنامه های آموزش مهارت های زندگی در مدارس را به عنوان یک مداخله اثربخش برای ارتقای سلامت روان، بهبود رفتارهای مرتبط با شیوه زندگی و تقویت فرایندهای خودشناختی دانش آموزان نشان می دهد. این نتایج می تواند برای برنامه ریزان آموزشی، مشاوران مدرسه و والدین راهنمایی کاربردی جهت تدوین برنامه های پیشگیرانه و ارتقایی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، خودآگاهی ، سبک زندگی ، دانش آموزان ، مداخله آموزشی