تاثیر زوج درمانی شناختی–رفتاری بر افزایش رضایت زناشویی و کاهش تعارضات میان فردی در زوجین جوان

مقدمه: تعارضات میان فردی در سال های نخست زندگی مشترک، یکی از مهم ترین پیش بینی کننده های نارضایتی زناشویی و فروپاشی خانواده محسوب می شود. زوجین جوان به دلیل فقدان تجربه کافی و مهارت های ارتباطی کارآمد، بیشتر در معرض این تعارضات قرار دارند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی زوج درمانی شناختی-رفتاری بر افزایش رضایت زناشویی و کاهش تعارضات میان فردی در زوجین جوان شهر سیرجان انجام شد. روش کار: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین جوان مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده شهر سیرجان در نیمه دوم سال ۱۴۰۴ بود. از میان آن ها، ۲۰ زوج (۴۰ نفر) واجد شرایط به روش نمونه گیری هدفمند داوطلبانه انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۰ زوج) و کنترل (۱۰ زوج) گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله زوج درمانی شناختی-رفتاری قرار گرفت؛ در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ (اولسون و اولسون، ۱۹۸۹) و پرسشنامه تعارضات زناشویی (ثنایی و همکاران، ۱۳۸۷) بودند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره در نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که با کنترل نمرات پیش آزمون، تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و کنترل در هر دو متغیر رضایت زناشویی و تعارضات میان فردی در مرحله پس آزمون وجود دارد (۰.۰۰۱ > P). اندازه اثر برای رضایت زناشویی (۰.۷۰ = η²) و برای تعارضات زناشویی (۰.۷۵ = η²) به دست آمد که حاکی از تاثیر بسیار زیاد مداخله است. همچنین یافته های مرحله پیگیری سه ماهه نشان داد که تاثیرات درمان بر هر دو متغیر پایدار بوده است (۰.۰۵ < P). نتیجه گیری: زوج درمانی شناختی-رفتاری به طور موثری باعث افزایش رضایت زناشویی و کاهش تعارضات میان فردی در زوجین جوان می شود. بنابراین، استفاده از این رویکرد مداخله ای در مراکز مشاوره خانواده و کارگاه های آموزشی پیش از ازدواج برای بهبود کیفیت زندگی زناشویی زوجین جوان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی شناختی-رفتاری ، رضایت زناشویی ، تعارضات میان فردی ، زوجین جوان ، سیرجان