مطالعه اثر بخشی روش درمان ذهن آگاهی بر اضطراب پنهان دانشجویان زن ۲۰ تا ۴۰ سال دارای اختلال روان تنی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی روش درمان ذهن آگاهی بر اضطراب دانشجویان زن انجام شد. جامعه و نمونه: جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان زن ۲۰ تا ۴۰ ساله در حال تحصیل در دانشگاه های بودند که با روش نمونه گیری تصادفی ساده؛ تعداد ۴۱۱ نفر انتخاب و پرسشنامه روان تنی لاکات (۲۰۱۳) میان آنها توزیع و سپس تعداد ۴۰ نفر که در پرسشنامه روان تنی لاکات (۲۰۱۳) نمره ۷۸ و بالاتر را کسب نموده اند به عنوان نمونه انتخاب و پس از همتاسازی بصورت تصادفی در دو گروه (هر گروه ۲۰ نفر) آزمایش و گواه گمارش شدند. روش: با بهره گیری از روش پژوهش شبه آزمایشی، با پیش آزمون- پس آزمون شامل یک گروه آزمایش (برای ارائه روش درمان ذهن آگاهی) و یک گروه گواه انجام شد. قبل از اجرای روش درمان پیش آزمون اضطراب اجرا شد و در ادامه گروه آزمایش به مدت هشت جلسه تحت آموزش ذهن آگاهی کابات زین و هنه (۲۰۰۹) قرار گرفتند و گروه گواه بدون ارائه بسته آموزشی-درمانی بودند و در پایان پس آزمون اضطراب اجرا گردید. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های پرسشنامه علائم روان تنی توسط لاکات و همکاران (۲۰۱۳) و اضطراب کتل (۱۹۵۷) استفاده گردید. نتایج: با بهره گیری آزمون تحلیل کواریانس یک راهه (آنکوا) و فرضیه های پژوهش مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که روش درمان ذهن آگاهی تقریبا ۴۵ درصد بر اضطراب کلی بیماران روان تنی تاثیر دارد، و همچنین روش درمان ذهن آگاهی تقریبا ۲۸ درصد بر اضطراب پنهان بیماران روان تنی تاثیر دارد و همچنین روش درمان ذهن آگاهی تقریبا ۳۰ درصد بر اضطراب آشکار بیماران روان تنی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

اختلال روان تنی ، اضطراب ، ذهن آگاهی