بررسی علل ممنوعیت نقل و نگارش حدیث در قرون اول از دیدگاه نویسندگان مسلمان معاصر و خاور شناسان با تاکید به آراء گلد زیهر

با گذر زمان، حدیث به عنوان دومین منبع اساسی استنباط احکام و معارف اسلامی جایگاه ویژه ای یافته است، اما در دوران اولیه اسلام، سیاست های خاص خلفای اولیه به منظور حفظ قرآن و جلوگیری از هرگونه آمیختگی احتمالی بین قرآن و احادیث اتخاذ شد. این سیاست ها، که اغلب به دلایل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی توجیه می شدند، منجر به محدودیت های گسترده در نگارش و تدوین روایات حدیثی گردید. در نتیجه، منابع مکتوب حدیث هم به میزان قابل توجهی از بین رفت و تنها روایت های شفاهی باقی ماند؛ موضوعی که باعث بروز اختلافات اجتماعی، فقهی و ظهور روایات جعلی در میان مسلمانان گردید. این مقاله به بررسی دقیق ابعاد تاریخی، اسنادی و انتقادی سیاست های ممنوعیت حدیث می پردازد و در پایان پیامدهای آن را بررسی نموده و پیشنهاداتی جهت پژوهش های آتی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

ممنوعیت ، روایت حدیث ، نگارش حدیث ، تحریف روایات ، انتخابات خلفا ، گلدزیهر ، معارف اسلامی