تاثیر خستگی بر شاخص های بیومکانیکی در افراد پس از بازسازی رباط صلیبی قدامی (ACLR)، یک مرور سیستماتیک

خستگی یکی از عوامل موثر بر کنترل عصبی عضلانی و بیومکانیک اندام تحتانی است و ممکن است نقص های حرکتی موجود در افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی (ACLR) را آشکار یا تشدید کند. با توجه به افزایش خطر آسیب مجدد پس از بازسازی ACL و نتایج متفاوت مطالعات درباره پاسخ افراد ACLR به خستگی، هدف از این مرور نظام مند بررسی تاثیر خستگی بر متغیرهای عصبی عضلانی و بیومکانیکی این افراد بود. در این مرور، ۱۵ مطالعه مرتبط شامل پژوهش های داخلی و خارجی بررسی و یافته های آنها بر اساس نوع پروتکل خستگی، نوع تکلیف، زمان پس از جراحی و متغیرهای مورد ارزیابی مقایسه شد. متغیرهای بررسی شده شامل کینماتیک و کینتیک اندام تحتانی، نیروهای عکس العمل زمین، زمان رسیدن به پایداری، هم انقباضی عضلات، فعالیت الکتریکی عضلات، قدرت و عملکرد عصبی عضلانی، حس عمقی، تعادل و عملکرد آزمون های پرش بود. نتایج نشان داد پاسخ افراد ACLR به خستگی یکنواخت نیست و به نوع پروتکل خستگی، تکلیف حرکتی و شاخص مورد ارزیابی وابسته است. در برخی مطالعات، خستگی موجب افزایش نقص های بیومکانیکی، کاهش کیفیت حرکت، اختلال در تعادل و حس عمقی، تغییر هم انقباضی و افزایش برخی الگوهای بارگذاری نامطلوب شد. همچنین در افراد دارای ACLR همراه با پای پرونیت تغییراتی در نیروهای عکس العمل زمین و فعالیت عصبی عضلانی پس از خستگی مشاهده شد. در مقابل، برخی مطالعات تفاوت معنی داری میان افراد ACLR و سالم پس از خستگی نشان ندادند و در برخی پژوهش ها خستگی همسترینگ با افزایش فعال سازی چهارسر و کاهش مهار آرتروژنیک همراه بود. در مجموع شواهد نشان می دهد خستگی می تواند برخی نقص های کنترل حرکتی و عصبی عضلانی پس از ACLR را آشکار کند اما این اثر در همه متغیرها یکسان نیست. بنابراین ارزیابی افراد ACLR در شرایط خستگی به ویژه با تکالیف نزدیک به فعالیت ورزشی و شاخص های کیفیت حرکت می تواند در شناسایی نقص های پنهان، تصمیم گیری برای بازگشت به ورزش و طراحی برنامه های توانبخشی مقاوم به خستگی اهمیت داشته باشد.

کلیدواژه ها:

شاخص های بیومکانیکی ، خستگی ، بازسازی رباط صلیبی قدامی (ACLR) ، کنترل عصبی عضلانی