توسعه گردشگری ورزشی و رشد اقتصادی منطقه ای؛ تحلیل سیاست گذاری، تجربه کشورهای موفق و شواهد پنل استان های ایران تا سال ۱۴۰۳

هدف پژوهش حاضر تحلیل سیاست گذاری توسعه گردشگری ورزشی در کشورهای موفق و تبیین رابطه ارزش افزوده بخش ورزش و موجودی سرمایه آن با رشد اقتصادی منطقه ای در ایران است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مطالعه تطبیقی و اقتصادسنجی است. در بخش تطبیقی ابزارهای سیاست گذاری، چین، ژاپن، استرالیا، آمریکا و فرانسه بر اساس گزارش «بررسی ابزارهای سیاست گذاری توسعه گردشگری ورزشی مطالعه تجربه کشورهای موفق» بررسی شد و در بخش کمی داده های شش استان تهران، اصفهان، آذربایجان شرقی، خوزستان، گیلان و اردبیل در دوره زمانی تا سال ۱۴۰۳ با مدل پنل دیتا برآورد شد. یافته های تطبیقی نشان داد در همه کشورهای بررسی شده توسعه گردشگری ورزشی بر پایه قانون و سازوکار ملی، حمایت مالی و نهاد تخصصی سیاست گذاری سامان یافته و جهت گیری غالب گردشگری مبتنی بر فعالیت است. یافته های کمی حاکی از معناداری اثر ارزش افزوده بخش ورزش و موجودی سرمایه بر تولید ناخالص داخلی منطقه ای بود و ضریب تعیین مدل مطابق جدول نتایج برابر ۰.۷۱ بدست آمد؛ یعنی متغیرهای مدل حدود ۷۱ درصد از تغییرات تولید را تبیین می کنند. متغیر هزینه جاری نیز با ضریب ۰.۰۷- در سطح پنج درصد معنادار بود. بر این اساس توسعه گردشگری ورزشی ضمن افزایش ارزش افزوده بخش ورزش ابزار اثربخشی برای کاهش شکاف توسعه استان هاست و تدوین طرح ملی توسعه گردشگری ورزشی و ایجاد اتحادیه تخصصی گردشگری ورزشی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

گردشگری ورزشی ، رشد اقتصادی منطقه ای ، ارزش افزوده بخش ورزش ، موجودی سرمایه ، سیاست گذاری ، پنل دیتا