تاثیر تمرینات عملکردی بر پارامترهای فضایی زمانی راه رفتن سالمندان

اختلال در پارامترهای فضایی زمانی راه رفتن از عوامل اصلی کاهش عملکرد حرکتی سالمندان است و می تواند خطر سقوط و افت استقلال عملکردی را افزایش دهد. تمرینات عملکردی با هدف تقویت هماهنگی عصبی-عضلانی و بهبود الگوهای حرکتی، یکی از رویکردهای موثر برای ارتقای کیفیت راه رفتن سالمندان محسوب می شود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تمرینات عملکردی بر پارامترهای فضایی زمانی راه رفتن سالمندان انجام شد. این مطالعه نیمه تجربی روی ۳۰ سالمند فعال انجام شد که به صورت تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند. گروه تمرین طی هشت هفته سه جلسه در هفته، برنامه ی تمرینات عملکردی شامل حرکات چند مفصلی، تمرینات انتقال وزن و فعالیت های مبتنی بر عملکرد روزمره را اجرا کرد. پارامترهای فضایی زمانی شامل طول گام، سرعت گام، زمان گام، کادنس و عرض گام با استفاده از سیستم تحلیل راه رفتن اندازه گیری شد. داده ها با آزمون های آماری مناسب تحلیل شدند. تمرینات عملکردی موجب بهبود معنی دار پارامترهای فضایی زمانی شد؛ طول گام (p=۰.۰۱۸)، سرعت گام (p=۰.۰۱۲)، زمان گام (p=۰.۰۴۷)، کادنس (p=۰.۰۲۱) و عرض گام (p=۰.۰۳۳). بیشترین میزان تغییر مربوط به افزایش سرعت گام و کاهش عرض گام بود که نشان دهنده بهبود ثبات حرکتی و هماهنگی گام برداری است. تمرینات عملکردی تاثیر قابل توجهی بر بهبود پارامترهای فضایی زمانی راه رفتن سالمندان دارند و می توانند به عنوان یک مداخله ی موثر در برنامه های توانبخشی و ارتقای عملکرد حرکتی سالمندان مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

تمرینات عملکردی ، پارامترهای فضایی-زمانی ، راه رفتن ، سالمندان