مقایسه اثر هشت هفته تمرینات پلایومتریک - مقاومتی ترکیبی در محیط آبی و خشکی بر قدرت انفجاری و تعادل پویا زنان بدنساز ۲۰ تا ۳۰ سال

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر هشت هفته تمرینات پلایومتریک - مقاومتی ترکیبی در محیط آبی و خشکی بر قدرت انفجاری و تعادل پویا زنان بدنساز ۲۰ تا ۳۰ سال بود. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و دو گروه مداخله بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان بدنساز شهرستان تنکابن در سال ۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۲۴ نفر به صورت در دسترس انتخاب و پس از احراز معیارهای ورود به طور تصادفی در دو گروه تمرین در محیط آبی و تمرین در محیط خشکی هر گروه ۱۲ نفر جایگزین شدند. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته سه جلسه در هفته و با شدت و حجم پیشرونده اجرا شد. برای اندازه گیری قدرت انفجاری از آزمون پرش سارجنت و برای سنجش تعادل پویا از آزمون تعادل ستاره استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تحلیل کوواریانس تک متغیره در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هر دو نوع تمرین پلایومتریک - مقاومتی ترکیبی در محیط آبی و خشکی موجب بهبود قدرت انفجاری و تعادل پویا در زنان بدنساز شدند. با این حال تفاوت معناداری بین دو محیط تمرینی از نظر قدرت انفجاری مشاهده نشد اما در متغیر تعادل پویا تفاوت بین دو گروه معنادار بود و تمرین در محیط آبی اثر بخشی بیشتری نسبت به تمرین در محیط خشکی نشان داد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که تمرینات پلایومتریک - مقاومتی ترکیبی در هر دو محیط آبی و خشکی می توانند برای ارتقای شاخص های عملکردی زنان بدنساز موثر باشند اما محیط آبی به دلیل ایجاد مقاومت چندجهته، کاهش فشار مکانیکی و درگیرسازی بیشتر عضلات تثبیت کننده در بهبود تعادل پویا مزیت بیشتری دارد.

کلیدواژه ها:

تمرینات پلایومتریک-مقاومتی ترکیبی ، محیط آبی ، محیط خشکی ، قدرت انفجاری ، تعادل پویا