رابطه سبک های دلبستگی به والدین و همسالان با سازگاری تحصیلی دانشجویان بررسی نقش واسطه ای خود تنظیمی عاطفی

پژوهش حاضر در قالب یک مدل، رابطه دلبستگی، خود تنظیمی عاطفی و سازگاری تحصیلی را مورد بررسی قرار داد. در این مدل دلبستگی به والدین و دلبستگی به همسالان به عنوان متغیرهای برون زاد، خود تنظیمی عاطفی به عنوان متغیر واسطه ای و سازگاری تحصیلی به عنوان متغیر درون زاد در نظر گرفته شدند. شرکت کنندگان پژوهش شامل ۳۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه تبریز بودند که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای تصادفی انتخاب شدند. برای اندازه گیری متغیرها از پرسش نامه دلبستگی به والدین و همسالان (IPPA) آرمسدن و گرینبرگ (۱۹۸۷)، پرسش نامه خود تنظیمی مارس (۲۰۰۴) و پرسش نامه سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (۱۹۸۴) استفاده شد. مدل فرضی مطرح شده با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و با استفاده از روش تحلیل مسیر مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که سازگاری تحصیلی به صورت مستقیم توسط دلبستگی به همسالان و خودتنظیمی عاطفی پیش بینی می شود. همچنین خود تنظیمی عاطفی به صورت مستقیم توسط دلبستگی به همسالان و دلبستگی به والدین پیش بینی شد. خود تنظیمی عاطفی نیز بر سازگاری تحصیلی اثر مستقیم و معنادار داشته است. مطابق با نتایج به دست آمده، سازگاری تحصیلی به صورت غیر مستقیم و از مسیر خودتنظیمی عاطفی توسط دلبستگی به همسالان پیش بینی می شود. همچنین دلبستگی به والدین از طریق نقش واسطه ای خود تنظیمی عاطفی بر سازگاری تحصیلی دارای اثر غیر مستقیم و معنادار بود. نتایج پژوهش در مسیر مستقیم دلبستگی به والدین به سازگاری تحصیلی نیز معنادار نبود. نتایج نشان دهنده آن است که ۷ درصد از سازگاری تحصیلی را متغیرهای دلبستگی به والدین، دلبستگی به همسالان و خودتنظیمی عاطفی تبیین می کند. همچنین ۱۳ درصد از سازگاری تحصیلی را متغیرهای دلبستگی به والدین و همسالان توسط خودتنظیمی عاطفی تبیین می کنند. دلبستگی به والدین نیز ۵ درصد از سازگاری تحصیلی را توسط دلبستگی به همسالان تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

دلبستگی به والدین ، دلبستگی به همسالان ، خود تنظیمی عاطفی ، سازگاری تحصیلی