معماری دیجیتال زبان فارسی علمی الگویی مفهومی برای ترویج در شبکه های دیجیتال با تلفیق سبک شناسی متون کلاسیک و هوش مصنوعی

گسترش شبکه های دیجیتال زبان فارسی علمی را با چالش ناسازگاری ساختاری با الزامات ارتباطی این فضاها روبرو کرده است؛ چالشی که حضور و اثرگذاری محتوای علمی فارسی را محدود ساخته است پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی معماری دیجیتال زبان فارسی علمی (ADPS) انجام شده است تا از طریق تلفیق سبک شناسی نثر کلاسیک فارسی با هوش مصنوعی و پردازش زبان طبیعی ترویج این زبان در شبکه های دیجیتال را ممکن سازد. روش پژوهش توصیفی تحلیلی از نوع کاربردی توسعه ای است داده ها از طریق تحلیل محتوای کیفی و تثلیث منابع از متون علمی کلاسیک قرون چهارم تا ششم هجری گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد مولفه های سبک شناختی این متون شامل ایجاز، نحوی، انسجام ساختاری، دقت اصطلاح شناختی و حذف به قرینه با الزامات نوشتاری بسترهای دیجیتال همخوانی دارند و می توانند مبنای تنظیم دقیق مدل های زبانی بزرگ باشند. الگوی پیشنهادی برای تبدیل محتوای علمی پیچیده به ارتباطاتی دقیق و در دسترس طراحی شده و نقشه راهی برای تقویت حضور دیجیتال زبان فارسی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

پردازش زبان طبیعی ، زبان فارسی علمی ، سبک شناسی نثر کلاسیک ، مدل های زبانی بزرگ ، معماری دیجیتال زبان