کارکرد استعاره و انواع آن در غزل های سیف فرغانی

«استعاره» به عنوان یکی از محوری ترین مفاهیم در حوزه نقد ادبی همواره از محورهای بنیادین مطالعات نظری بوده و از دیرباز توجه پژوهشگران را به خود جلب کرده و کارکردها و ابعاد مختلف آن به طور گسترده مورد واکاوی قرار گرفته است. در کتاب های بلاغی، کلاسیک استعاره را تنها موضوعی ادبی و زبانی می دانند در حالی که امروزه معتقدند انسان سرشتی استعاری دارد و به شکل ناخودآگاه و غیر اختیاری و گسترده در زندگی روزمره او به کار می رود. شاعر یا نویسنده به کمک استعاره می تواند مفاهیمی را که به سادگی برای مخاطب قابل درک نیستند توصیف کند. لایه بلاغی یکی از پنج لایه سبک شناسی لایه ای است که به وسیله آن می توان به استعاره که یکی از موضوع های کلیدی غزل های سیف فرغانی می باشد پرداخت و به درون مایه آنها پی برد و با توصیف ها روحیه و جهان بینی شاعر آشنا شد. این پژوهش در نظر دارد با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی به مسئله کارکرد استعاره و انواع آن در غزل های سیف فرغانی بپردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهند که سیف فرغانی از استعاره فقط برای زیبا ساختن غزل های خود استفاده نکرده است. شاعر به منظور بیان شدت احساسات خود به استعاره پناه می برد. در حقیقت استعاره برای او راهی برای بازگو کردن مفاهیمی فراتر از زبان مستقیم است. از طرفی برای محسوس کردن برخی تصویرها و عینی جلوه دادن آنها و درگیر کردن ذهن مخاطب استعاره را به کار برده است. غزل های سیف فرغانی اوج اعتلای انواع استعاره به شمار می روند و عنصرهای طبیعی در غزل های او از بسامد بالایی برخوردار هستند.

کلیدواژه ها:

سبک شناسی لایه بلاغی ، استعاره ، غزل ، سیف فرغانی