امکان سنجی پرورش و مقایسه بازماندگی و رابطه طول و وزن شاه میگوی بازو باریک Astacus leptodactylus در استخرهای بتونی و خاکی استان مرکزی

بررسی گونه های آبزی با مقاومت بالا در برابر کاهش اکسیژن، تغییرات دما و افزایش آمونیاک آب ضروری به نظر می رسد. با توجه به بومی بودن گونه شاه میگوی بازو باریک امکان سنجی پرورش گونه شاه میگوی بازو باریک به عنوان گونه ای مقاوم و کم توقع در این استان بررسی گردید. تعداد ۱۱۵۰۰ قطعه شاه میگو تهیه و با تراکم ۲۰ قطعه در متر مربع در ۳ استخر بتونی با مساحت کلی ۳۰۰ متر مربع و با تراکم ۵ قطعه در متر مربع در ۳ استخر خاکی با مساحت کلی ۱۱۰۰ متر مربع، ذخیره سازی و برای مدت ۷۲ روز از ابتدای فصل تابستان تا انتهای این فصل نگهداری شدند. هر هفته ۱۰ نمونه شاه میگو از هر دو نوع استخر به صورت تصادفی برداشته و زیست سنجی شدند. در بررسی روابط طول با وزن، رشد ایزومتریک منفی برای هر دو نوع استخر بدست آمد. میانگین طول و وزن نهائی و فاکتور وضعیت در استخرهای خاکی به صورت معنی داری بیشتر از استخرهای بتونی بود (۰۱/۰>P). به علت pH کمتر از ۷ در استخرهای بتونی، میزان بقاء در این نوع استخرها بسیار کم و معادل ده درصد برآورد گردید و میزان بقاء در استخرهای خاکی ۶۵ درصد بود. در نتیجه گیری کلی این بررسی باید ذکر نمود که بهترین راه بهره برداری از گونه Astacus leptodactylus تولید در منابع آبی طبیعی و حفاظت از ذخائر آن می باشد و پرورش این گونه در استخرهای ذخیره آب کشاورزی استان مرکزی در مقایسه با گونه قزل آلا که در حال حاضر پرورش داده می شود، قابل پذیرش نیست.

کلیدواژه ها:

شاه میگوی بازو باریک ، پرورش ، استخر بتونی ، استخر خاکی ، استان مرکزی