بررسی کیفیت زیرساخت های کالبدی به عنوان عامل کلیدی تحول سکونتگاه های غیررسمی (منطقه ۱۹ تهران)

سکونتگاه های غیررسمی به عنوان یکی از نمودهای ناپایداری کالبدی در کلان شهرهای کشورهای در حال توسعه، همواره با ضعف زیرساخت های شهری و کمبود خدمات اساسی مواجه بوده اند. کیفیت زیرساخت های کالبدی از جمله شبکه معابر، تاسیسات آب و فاضلاب، سیستم دفع آب های سطحی و دسترسی به خدمات عمومی، نقش تعیین کننده ای در شکل دهی روند تحول یا تداوم ناپایداری این سکونتگاه ها ایفا می کند. منطقه ۱۹ شهر تهران به دلیل تمرکز بالای سکونتگاه های غیررسمی و شرایط خاص محیطی، نمونه ای مناسب برای بررسی این مسئله به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف بررسی کیفیت زیرساخت های کالبدی به عنوان عامل کلیدی تحول سکونتگاه های غیررسمی در منطقه ۱۹ تهران انجام شده است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و تحلیل فضایی است. در این راستا، شاخص های اصلی کیفیت زیرساخت های کالبدی شناسایی و وضعیت موجود آن ها مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که نابرابری در توزیع خدمات زیرساختی، ضعف شبکه معابر و کمبود دسترسی به خدمات شهری، از مهم ترین عوامل موثر بر تداوم آسیب پذیری کالبدی در این سکونتگاه هاست. نتایج پژوهش بر این نکته تاکید دارد که ارتقای هدفمند زیرساخت های کالبدی می تواند به عنوان محرک اصلی تحول پایدار در سکونتگاه های غیررسمی عمل کند و نقش مهمی در هدایت سیاست های بازآفرینی شهری ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

کیفیت زیرساخت های کالبدی ، سکونتگاه های غیررسمی ، بازآفرینی شهری ، توسعه پایدار شهری ، منطقه ۱۹ تهران