تحلیل بازآفرینی بافت تاریخی خرم آباد با رویکرد توسعه پایدار گردشگری ارزیابی اثرگذاری و تاثیرپذیری ابعاد و شاخص ها با مدل DEMATEL

پژوهش حاضر با هدف ارائه راهبردهای بازآفرینی بافت تاریخی خرم آباد با تمرکز بر توسعه پایدار گردشگری می باشد. از نظر هدف، پژوهش کاربردی است و ماهیت آن تبیینی و تحلیل روابط بین متغیرهای بازآفرینی بافت تاریخی و توسعه پایدار گردشگری می باشد. روش تحقیق از نوع آمیخته، شامل تحلیل های کمی و کیفی است. جامعه آماری مطالعه شامل ۸۰ نفر از کارشناسان، خبرگان و مسئولان مرتبط با مدیریت شهری و شهرداری خرم آباد و اساتید شهرسازی است که با نمونه گیری غیرتصادفی گلوله برفی انتخاب شده اند. داده ها از طریق روش اسنادی-کتابخانه ای و پرسش نامه های بسته جمع آوری شده اند و برای تحلیل اطلاعات از مدل DEMATEL استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد که معیارهای «حمل و نقل عمومی و ساختار معابر و شبکه دسترسی بافت» با نمره ۱/۵۸ و «مرمت ساختمان های دارای ارزش تاریخی» با نمره ۱/۰۱ بیشترین میزان اثرگذاری را دارند. همچنین معیارهای «کیفیت تاسیسات، تجهیزات و زیرساخت ها» و «اختصاص بودجه به سازمان های مدیریتی برای برنامه های بازآفرینی» با نمره ۵/۱ بیشترین میزان تاثیرپذیری را نشان می دهند. در تحلیل شاخص های بازآفرینی، شاخص «بازآفرینی بافت تاریخی» با نمره ۴/۳ بیشترین اثرگذاری و شاخص «دسترسی به خدمات» با نمره ۴/۳ بیشترین تاثیرپذیری را داشته اند. همچنین، در ابعاد مختلف، بعد محیطی با نمره ۵/۳۳ بیشترین اثرگذاری و بعد فرهنگی با نمره ۶/۳۴ بیشترین تاثیرپذیری را نشان داده اند. نتایج این مطالعه پیشنهاد می کند که با برقراری یکپارچگی میان ابعاد کالبدی، اجتماعی-فرهنگی، اقتصادی، زیست محیطی و مدیریتی-نهادی، مدیریت یکپارچه، برنامه ریزی مشارکتی و تخصیص بودجه به برنامه های بازآفرینی بافت تاریخی می تواند با رویکرد توسعه پایدار گردشگری به طور موثری اجرا شود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، بافت تاریخی ، توسعه پایدار ، گردشگری ، خرم آباد