راهبردهای معماری میان افزا به منظور ارتقاء کیفیت فضایی و زیست پذیری در سکونتگاه های حاشیه ای شهر تهران

سکونتگاه های حاشیه ای شهر تهران با چالش های انباشته ای از کیفیت پایین فضایی و زیست پذیری مواجه هستند. این پژوهش با هدف تبیین راهبردهای معماری میان افزا برای ارتقاء کیفیت فضایی و زیست پذیری در سکونتگاه های حاشیه ای شهر تهران انجام شده است. روش تحقیق کیفی و تحلیلی بوده و شامل تحلیل اسنادی مبانی نظری معماری میان افزا و طراحی شهری، مشاهدات میدانی در سکونتگاه های منتخب حاشیه تهران (با تمرکز بر ساختار فضایی و فضاهای میانی) و تحلیل کیفی مولفه های موثر بر کیفیت فضایی و زیست پذیری بوده است. یافته ها نشان می دهد که فضاهای میانی و میان افزا در این سکونتگاه ها پتانسیل بالایی برای مداخله دارند. راهبردهای پیشنهادی شامل بهسازی فضاهای مکث و دسترسی، تقویت پیوندهای مقیاس پذیر، توانمندسازی ساکنان از طریق فرایندهای مشارکتی و انطباق با شرایط بومی و اقلیمی تهران است. این راهکارها چارچوبی کاربردی برای بهبود کیفی و افزایش زیست پذیری این مناطق ارائه می دهند.

کلیدواژه ها:

معماری میان افزا ، زیست پذیری شهری ، سکونتگاه های حاشیه ای تهران ، کیفیت فضایی ، راهبردهای طراحی مشارکتی