پیش بینی عملکرد تحصیلی بر اساس خودنظم جویی یادگیری با میانجی انگیزش پیشرفت و تعدیل گری حمایت والدین

هدف از این تحقیق پیش بینی عملکرد تحصیلی بر اساس خودنظم جویی یادگیری با میانجی انگیزش پیشرفت و تعدیل گری حمایت والدین بود. پژوهش حاضر، از نظر نوع تحقیق در زمره تحقیقات بنیادی است و از نظر روش تحقیق روش توصیفی – همبستگی بود که اطلاعات به صورت میدانی و از طریق پرسشنامه و با مشارکت فعال آزمودنی ها گردآوری شد. جامعه آماری در این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع اول متوسطه شهرستان خوی به تعداد ۲۱۷۹ نفر می باشد که طبق جدول مورگان ۲۹۱ نفر از دانش آموزان مقطع اول متوسطه شهرستان خوی به روش تصادفی خوشه ای به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های عملکرد تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۴ )، خودنظم جویی یادگیری (BESQ )، انگیزش پیشرفت هارت (۱۹۸۱ ) و حمایت والدین (محقق ساخته ) استفاده شد. روایی و پایایی پرسشنامه ها با استافاده از ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه های عملکرد تحصیلی، خودنظم جویی یادگیری، انگیزش پیشرفت و حمایت والدین به ترتیب ۷۹/۰، ۸۱/۰، ۷۸/۰ و ۸۲/۰ محاسبه گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف اسمیرنف، آزمون ضریب همبستگی و آزمون رگرسیون و تحلیل معادلات ساختاری استفاده شد. کلیه محاسبات با استفاده از نرم افزار SPSS و PLS انجام شد. نتایج نشان داد که خودنظم جویی یادگیری بر انگیزش پیشرفت تاثیر دارد و ۴۹/۱۸% از تغییرات انگیزش پیشرفت توسط خودنظم جویی یادگیری تبیین می شود. خودنظم جویی یادگیری بر عملکرد تحصیلی تاثیر دارد و ۰۱/۲۶% از تغییرات عملکرد تحصیلی توسط خودنظم جویی یادگیری تبیین می شود. انگیزش پیشرفت بر عملکرد تحصیلی تاثیر دارد و ۲۷/۱۹% از تغییرات عملکرد تحصیلی توسط انگیزش پیشرفت تبیین می شود. همچنین نتایج آزمون سوبل نشان داد که که انگیزش پیشرفت رابطه بین خودنظم جویی یادگیری و عملکرد تحصیلی را میانجی گری می کند. همچنین نتایج نشان داد که حمایت والدین رابطه بین خودنظم جویی یادگیری و عملکرد تحصیلی را تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

عملکرد تحصیلی ، خودنظم جویی یادگیری ، انگیزش پیشرفت ، حمایت والدین.