مطالعه مقایسه ای سیاست خارجی اتحادیه اروپا، آمریکا و ج.ا.ایران در قبال مساله فلسطین (بررسی در سطوح اعلامی و عملکردی)

مساله فلسطین یکی از پایدارترین و مناقشه برانگیزترین موضوعات سیاست بین الملل معاصر است که طی دهه های گذشته بر معادلات امنیتی خاورمیانه و الگوهای کنش بازیگران اصلی نظام بین الملل تاثیر عمیقی گذاشته است. این مقاله در پی آن است که با اتکا به چارچوب نظری واقع گرایی نئوکلاسیک و با استفاده از روش تحلیل تطبیقی به این پرسش اصلی پاسخ می دهد که چگونه تعامل میان فشارهای ساختاری نظام بین الملل و متغیرهای داخلی موجب شکل گیری الگوهای متفاوتی از همگرایی یا واگرایی میان سطح اعلامی و سطح عملکردی سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و جمهوری اسلامی ایران در قبال مساله فلسطین می شود؟ یافته های پژوهش نشان می دهد که در مورد ایالات متحده و تا حدی اتحادیه اروپا، میان مواضع اعلامی - که غالبا بر راه حل های سیاسی، روندهای صلح و چارچوب های حقوق بین الملل تاکید دارند - و رفتار عملی آن ها در عرصه های نهادی و سیاسی شکاف قابل توجهی وجود دارد؛ شکافی که تا حد زیادی ناشی از ملاحظات راهبردی، الزامات امنیتی و جایگاه این بازیگران در ساختار قدرت نظام بین الملل است. در مقابل، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال مساله فلسطین از هم راستایی بیشتری میان سطح اعلامی و عملکردی برخوردار است.

کلیدواژه ها:

مساله فلسطین ، سیاست خارجی ، ایالات متحده آمریکا ، اتحادیه اروپا ، جمهوری اسلامی ایران ، واقع گرایی نئوکلاسیک ، سیاست اعلامی و عملکردی