امکان سنجی شناسایی موردی کشورها حسب اختلاف های بازرگانی با نگاه به داوری میان ایران و اسراییل

کشورها نسبت به وجود بازیگر جدید که داعیه دولت شدن در نظام بین الملل دارند به طوری که تحت شمول حقوق بین الملل قرار گیرند به دو حالت برخورد می کنند. یا آن را مورد شناسایی قرار می دهند حال به صورت موقت یا کامل و یا این که به طور کامل از شناسایی آن خودداری می کنند. البته ممکن است با آن بازیگر جدید روابطی در سطوح مختلف اقتصادی و مالی، یازرگانی، کشاورزی یا مشابه آن داشته باشند. در این مقاله با رویکرد توصیفی و تحلیلی و روش کیفی و ابزار گردآوری کتابخانه ای درپی پاسخ به این پرسش هستیم که آیا می شود راه سومی جدا از شناسایی یا عدم آن ارایه دهیم؟ درپاسخ به آن چنین فرض نمودیم که شناسایی تحت عنوان اعلام به موجودیت یک کشور جدید اما در حوزه و بخش مجزا و مشخصی همچون طرح یک اختلاف و پی گیری آن در مجامع بین المللی امکان پذیر است. آن طور که کشورهای عربی باوجود به رسمیت نشناختن اسراییل درپی قضیه دیوار حایل (۲۰۰۴) به ارایه لایحه در محکومیت ساخت دیوار مذکور پرداختند. در مقام یافته باید اشاره کرد جمهوری اسلامی ایران به دلیل به رسمیت نشاختن اسراییل و مرتبط کردن آن به یکی از دلایل اصلی وجود خود و حیثتی کردن آن، در صحنه ها و موقعیت های مختلف همچون ورزشی، دیپلماسی های جمعی و عمومی، پی گیری منافع خود از جمله قضیه «ایلات اشکلون»، عدم ارایه لایحه به دیوان بین المللی دادگستری درجهت دفاع از شهروندان فلسطینی، دچار آسیب ها و خسارت های بی شمار اقتصادی و اعتباری شده است.

کلیدواژه ها:

شناسایی ، داوری ، قضیه «ایلات اشکلون» ، ایران ، اسراییل