تخمین دریفت ماندگار برای سازه های فولادی مهاربندی واگرای میان مرتبه تحت اثر زلزله های حوزه ی نزدیک

سطح عملکرد سازه پس از وقوع زلزله می تواند منبع مهمی به منظور بررسی پایداری و اعلام نظر کارشناسی در خصوص صلاح فنی و صرفه اقتصادی بازسازی سازه به شمار آید. یکی از معیارهای سنجش سطح عملکرد دریفت ماندگار یا پسماند است. از سویی دیگر زلزله های حوزه ی نزدیک شامل پالس های بحرانی بوده که ممکن است دارای دامنه ی کمی باشند؛ اما پتانسیل خرابی زیادی به همراه دارند. در این پژوهش دریفت ماندگار قاب های فولادی مهاربندی واگرا ۶ طبقه با سه نوع رفتار تیر پیوند برشی، خمشی، برشی و خمشی با طول دهانه های ۴، ۵، ۶ و ۷ متر ناشی از ۶ زلزله ی حوزه ی نزدیک گسل با استفاده از تحلیل تاریخچه ی زمانی غیر خطی در نرم افزار Perform - ۳D استخراج شد و با معیارهای ارائه شده در استاندارد FEMA P-۵۸ به منظور بررسی پایداری و امکان بازسازی قاب ها پس از وقوع زلزله مقایسه گردید. نتایج نشان داد افزایش طول دهانه میزان دریفت ماندگار را افزایش داده به طوری که هزینه ی مقاوم سازی صرفه ی اقتصادی نداشته و می بایست تخریب سازه ها در دستور کار قرار گیرد اما افزایش در طول تیر پیوند به علت افزایش شکل پذیری پلاستیک می تواند ظرفیت بیشتری در کاهش دریفت ماندگار داشته باشد. همچنین مقدار دریفت ماندگار در قاب های ۶ طبقه ۲۱% کاهش می یابد. همچنین با افزایش PGA زلزله ها میزان دریفت ماندگار افزایش یافته است. بعلاوه نتایج نشان داد که در زمین لرزه با محتوای فرکانسی بالا مفاصل پلاستیک با تعداد بیشتری در طبقات پایین قاب ها تشکیل می شوند.

کلیدواژه ها:

دریفت ماندگار ، مهاربندی واگرا ، محتوای فرکانسی ، شکل پذیری پلاستیک ، سطح عملکردی