رسم تقدیم دختران به معابد در هند باستان خاستگاه و تداوم آن در دوره های برهمنی و هندوئی

این پژوهش به بررسی رسم تقدیم دختران به معابد در هند باستان با تاکید بر خاستگاه و تداوم آن می پردازد. شواهد گویای آن است که این رسم برای نخستین بار در معبد اینانا در دولت-شهر سومری اوروک پدید آمد و سپس به سایر تمدن های بین النهرین و تمدن های همجوار با آن از جمله هند راه یافت. هر چند این رسم در میان این تمدن ها بخشی از آداب، رسوم و شعائر دینی و مذهبی آنان به شمار می رفته است؛ اما تاکنون پژوهشی مستقل درباره علل رواج این رسم در معابد هند باستان، خاستگاه آن و چگونگی تاثیرپذیری آن از تمدن های بین النهرینی و تداوم آن تا دوره های برهمنی و هندوئی انجام نشده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بر پایه داده های تاریخی، یافته های باستان شناختی و اسطوره های برجای مانده از آن خاستگاه دوران، به بررسی رسم تقدیم دختران به معابد در هند باستان پرداخته و می کوشد به این پرسش ها پاسخ دهد که این رسم چرا در معابد این تمدن رواج یافته است؟ چگونه و از چه طریقی از تمدن بین النهرین به این تمدن راه یافته است؟ چه عواملی در تداوم آن تا دوره های برهمنی و هندوئی موثر بوده اند؟ نتایج پژوهش نشان می دهد که این رسم احتمالا از طریق ارتباط های تجاری هند با تمدن های بین النهرینی به ویژه سومر و نیز مهاجرت دسته ای از سومریان به هند به این سرزمین راه یافته است. همچنین وابستگی شیوه زندگی ساکنان این سرزمین به کشاورزی و اهمیت باروری و حاصل خیزی زمین زمینه رواج این رسم در هند باستان و تداوم آن را تا دوره های برهمنی و هندوئی فراهم ساخته است.

کلیدواژه ها:

رسم تقدیم دختران ، معابد هند ، باستان بین النهرین ، باستان