مطالعه عوامل مرتبط با میزان اعتماد مردم تبریز به نمایندگان دوره یازدهم در مجلس شورای اسلامی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 13

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

MAEICN11_019

تاریخ نمایه سازی: 4 مهر 1405

چکیده مقاله:

یکی از عوامل و عناصر کلیدی و ضروری برای دوام و گسترش مناسبات اجتماعی اعتماد است. بدون اعتماد امکان گسترش مناسبات اجتماعی فراهم نمی شود. فرهنگ معین اعتماد را تکیه کردن، بر واگذشتن کار به کسی و سپردن چیزی به کسی معنا کرده است و اعتماد کردن را به معنای وثوق به کسی یا اطمینان کردن به کار برده است. فرهنگ عمید نیز همین معانی را به کار برده است. اعتماد یعنی تکیه کردن، متکی شدن به کسی، کاری را بی گمان به او سپردن و واگذاشتن کار به کسی. در زبان انگلیسی معادل کلمه ی اعتماد واژه trust به کار می رود که از نظر معنا و مفهوم مشابه معنای آن در زبان فارسی است. وثوق شدید و تکیه به کسی بدون شک و گمان. بر این اساس می توان گفت واژه ی اعتماد یک گرایش ذهنی است، طرز تلقی فرد نسبت به یک پدیده یا شخص که بسیار مثبت است. در واقع اعتماد یک واقعیت ذهنی است که نتیجه ی آن در عمل آشکار می شود. واقعیتی است که براساس آن فرد به دیگری تکیه می کند و یا احتمالا سرمایه ی خود را بدون هیچ شک و گمانی در اختیار وی قرار می دهد. هر چند این عمل او همراه با ریسک است اما این ریسک را دلیل همان طرز تلقی مثبت می پذیرد. اما منظور از اعتماد اجتماعی همین اطمینان و وثوق نسبت به جامعه و نظام اجتماعی یا یک مدیر است و می تواند شامل اعتماد به خانواده، همسر، فرزندان، همسایگان، دولت، مسئولین نظام سیاسی، مجلس و قوه قضائیه و ... باشد. اعتماد اجتماعی در واقع سرمایه اجتماعی است و ضمانت اجرای بسیاری از فعالیت ها و مناسبات اجتماعی است (مجدی، ۱۳۹۳). اعتماد یکی از عناصر شناسایی سرمایه اجتماعی است که بین افراد در روابط اجتماعی شکل می گیرد، به عبارت دیگر اعتماد به نوعی شرط لازم در مورد کنش های احتمالی دیگران در آینده است. در برخی از جوامع مردم آمادگی بیشتری برای اعتماد به یکدیگر دارند، در برخی از جوامع مردم بدگمان و فاقد اعتماد هستند. تصمیم اعتماد بالقوه و به این که آیا به اعتماد شونده بالقوه اعتماد کرد یا نه همیشه مساله برانگیز بوده است. معمولا مهم ترین و عمومی ترین زمینه برای اعتماد برآورد قابلیت اعتماد مورد و هدف است که ما آن را به صورت آیا اعتماد می نماییم یا خیر؟ مورد توجه قرار می دهیم. فلذا معمولا با انواع مختلفی از نرخ اعتماد مواجه هستیم (کلمن، ۱۹۹۰: ۱۸۵).

نویسندگان

صمد احمدی وند

کارشناس ارشد علوم ارتباطات اجتماعی مسئول امور رسانه اداره کل ارتباطات و امور بین الملل شهرداری تبریز