تبیین نقش سبک های فرزند پروری در شکل گیری التزام دینی و رفتارهای مذهبی فرزندان مطالعه ای تطبیقی در چارچوب اسلام و روانشناسی

از دیرباز تربیت و مدیریت فرزندان یکی از کهن ترین دغدغه های بشر و همچنین از مهم ترین معیارهای تربیتی در طول تاریخ به شمار آمده است. این امر همواره به عنوان یک خصلت فطری و درونی در انسان ها وجود داشته و دارد، اما این به آن معنا نیست که هر خانواده یا جامعه ای که پایبندی دینی ندارد لزوما از تربیت فرزندان غافل است؛ چنین برداشتی هرگز درست نیست زیرا باور ما بر این است که فطرت انسان خداجوست و این گرایش همواره در او جریان داشته است. حتی در دوره هایی که شریعت و آیین مدون وجود نداشته درون مایه دینداری در سرشت آدمی فعال بوده و نمونه های آن را در پرستش دریا، ماه و خورشید به عنوان نمودهایی از الوهیت می توان مشاهده کرد. در این پژوهش نیز با بسط مباحث دینی و بررسی تاثیر دینداری بر آموزش و پرورش فرزندان، این فرضیه مطرح شده که دینداری در تربیت دینی کودکان تاثیرگذار است. پرسش اصلی آن است که آیا باورهای دینی، اعتقاد به خدا، پیامبر، وحی، رسالت و نیز واجباتی همچون نماز و روزه و دیگر فروع دین در فرآیند تربیت و آموزش فرزندان نقش دارند؟ فرضیه تحقیق بر این است که تربیت دینی در رشد و تعالی فرزندان موثر بوده و خانواده هایی که به ارزش های دینی توجه و پایبندی بیشتری دارند در پرورش فرزندان موفق تر عمل می کنند؛ همچنین فرزندان این خانواده ها در مقایسه با خانواده های کم توجه به دین گرایش کمتری به گناه، اعتیاد، بزهکاری، سرقت و سایر آسیب های رفتاری از خود نشان می دهند.

کلیدواژه ها:

تربیت ، دینداری ، مظاهر الهی ، بزهکاری ، آسیب های اجتماعی