بازنمایی زنان در رسانه از منظر نظریه های فمینیستی مروری بر مطالعات فارسی و انگلیسی

بازنمایی رسانه ای، زنان بازتابی خنثی از واقعیت اجتماعی نیست بلکه فرایندی فرهنگی و ایدئولوژیک است که از طریق آن معناهایی درباره زنانگی، بدن، خانواده، قدرت و نقش های جنسیتی تولید و تثبیت می شود. مقاله حاضر با رویکرد مرور کیفی و روایی - مضمونی مطالعات فارسی و انگلیسی درباره بازنمایی زنان در رسانه را از منظر نظریه های فمینیستی بررسی می کند. چارچوب نظری مقاله بر نظریه بازنمایی، نظریه فمینیستی، رسانه، کلیشه های جنسیتی، شیءانگاری و سایبرفمینیسم استوار است. یافته های مرور نشان می دهد که زنان در رسانه های سنتی مانند تلویزیون، تبلیغات و رسانه های خبری اغلب با کلیشه سازی، بدن محوری، خانواده محوری، کم نمایی در موقعیت های اقتدار و شیءانگاری مواجه اند. در مطالعات فارسی نیز تبلیغات تلویزیونی، مدیریت بدن و بازنمایی خانوادگی زنان در اینستاگرام نشان دهنده تداوم برخی الگوهای سنتی و مردسالارانه است. با این حال رسانه های دیجیتال به ویژه اینستاگرام امکان هایی برای خودبازنمایی، طرح مطالبات فمینیستی، بازسازی سوژگی و مقاومت نمادین فراهم کرده اند؛ هر چند این امکان ها با فشار، زیبایی، خشونت سایبری و منطق پلتفرمی محدود می شوند. مقاله نتیجه می گیرد که بازنمایی زنان در رسانه میدانی مناقشه آمیز میان بازتولید کلیشه های جنسیتی و شکل گیری امکان های عاملیت و مقاومت است.

کلیدواژه ها:

زنان ، فمینیسم ، بازنمایی رسانهای ، نظریه ، فمینیستی ، کلیشه های جنسیتی ، رسانه های اجتماعی