پیوند داوری حقوقی با زبان و ادبیات فارسی تلاقی مبانی حقوقی و بلاغی

این پژوهش با هدف بررسی پیوند میان داوری حقوقی و زبان و ادبیات فارسی به تحلیل همزمان مبانی حقوقی داوری و عناصر بلاغی و سبک شناختی زبان فارسی می پردازد. از یک سو داوری به عنوان شیوه ای کارآمد برای حل و فصل اختلافات در حقوق ملی و بین المللی دارای پیشینه و چارچوب حقوقی مشخصی است که در قالب قوانین، آیین نامه ها و آرای صادره تبیین شده است. از سوی دیگر زبان فارسی به ویژه در متون نثر کلاسیک و آثار ادبی شبه قضایی واجد ویژگی هایی است که می تواند به غنای زبانی و ارتقای بیانی آرای داوری کمک کند. روش تحقیق حاضر کیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی است؛ بدین منظور افزون بر بررسی قوانین و منابع حقوقی مرتبط با داوری از جمله قانون داوری تجاری بین المللی ایران و نقدهای وارده بر آن، نمونه هایی از متون ادبی کلاسیک مانند «سیاست نامه» خواجه نظام الملک، «گلستان» سعدی و «تاریخ بیهقی» نیز تحلیل و عناصر مشترک در فنون اقناع، استدلال پردازی و روایت قضایی استخراج شده است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از ظرفیت های بلاغی زبان فارسی می تواند به تدوین آرای داوری دارای استحکام محتوایی و جذابیت بیانی منجر شود. در پایان چارچوبی عملی برای نگارش آرای داوری با تلفیق اصول حقوقی و فنون بلاغی ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

داوری ، حقوقی ، زبان فارسی ، بلاغت نثر ، کلاسیک ، آرای داوری ، سبک شناسی