از سلوک عرفانی تا تن پوش معاصر: ارائه چارچوبی برای طراحی لباس بر اساس هفت وادی عطار با رویکرد روانشناسی هنر و مد

ادبیات عرفانی فارسی، افزون بر ارزش های زبانی و معنوی، واجد ظرفیت های گسترده ای برای بازتولید در حوزه های هنر معاصر است. در این میان، «هفت وادی» عطار نیشابوری به دلیل ساختار مرحله مند، بار نمادین و غنای عاطفی و وجودی، می تواند به عنوان الگویی مفهومی برای ترجمه معانی عرفانی به زبان طراحی لباس مورد توجه قرار گیرد. مسئله اصلی پژوهش حاضر آن است که با وجود برخورداری ادبیات عرفانی از مفاهیم عمیق روانی، زیبایی شناختی و نمادین، در حوزه طراحی لباس معاصر کمتر چارچوبی نظام مند برای تبدیل این مفاهیم به عناصر عینی طراحی همچون فرم، رنگ، بافت، جنس، حرکت و ساختار پوشش ارائه شده است. هدف این پژوهش، تبیین چارچوبی بینا رشته ای برای طراحی لباس بر اساس هفت وادی عطار با رویکرد روانشناسی هنر و مد است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی-تحلیلی، از طریق تحلیل مفهومی هفت وادی و استخراج مولفه های روانشناختی، زیبایی شناختی و نشانه ای آنها انجام می شود و سپس این مولفه ها به عناصر طراحی لباس ترجمه می گردند. یافته های پژوهش نشان داده است که هر یک از وادی های هفت گانه را به مثابه یک وضعیت روانی-عاطفی و یک الگوی فرمی-زیبایی شناختی فرا می خواند که قابلیت تبدیل شدن به فرایند طراحی در مد مفهومی را دارد. در نهایت، پژوهش حاضر با ارائه چارچوبی برای پیوند میان ادبیات عرفانی، تجربه درونی، بدن مندی و زیبایی شناسی پوشش، زمینه ای برای تولید الگوهای بومی و معناگرا در طراحی لباس معاصر فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

هفت وادی عطار ، طراحی لباس ، مد مفهومی ، روانشناسی هنر ، روانشناسی مد ، ادبیات عرفانی ، زیبایی شناسی پوشش ، هویت