کشاورزی پایدار گامی به سوی پیشرفت پایدار و رفع محرومیت

کشاورزی پایدار پیوندی حیاتی بین مدیریت محیط زیست، پایداری اقتصادی و عدالت اجتماعی است. با افزایش جمعیت جهان و تشدید تغییرات اقلیمی، سیستم های کشاورزی مرسوم که با نهاده های خارجی بالا، تخریب خاک و توزیع ناعادلانه منابع مشخص می شوند، با چالش های فزاینده ای در تضمین امنیت غذایی و کاهش فقر روبرو هستند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که تکیه بر تحقیقات میان رشته ای از مطالعات زراعت، اقتصاد، بوم شناسی و توسعه، مکانیسم هایی را که از طریق آنها شیوه های کشاورزی بوم شناختی تاب آوری را افزایش می دهند، معیشت را بهبود می بخشند و تخریب محیط زیست را کاهش می دهند. شواهد تجربی از اکوسیستم های کشاورزی متنوع نشان می دهد که کشاورزی پایدار نه تنها در درازمدت باعث افزایش بازده می شود بلکه کشاورزان خرده پا را نیز توانمند می سازد، محرومیت روستایی را کاهش می دهد و توسعه روستایی فراگیر را تقویت می کند. در نهایت می توان توصیه های سیاستی را جهت افزایش شیوه های کشاورزی پایدار از طریق حاکمیت یکپارچه، مشوق های مالی و خلق دانش مشترک اعمال کرد.

کلیدواژه ها:

کشاورزی پایدار ، اکولوژی ، امنیت غذایی ، فقر زدایی روستایی